- dedi – Yalan oynamaqdansa, oynamamaq məsləhətdi.
Bu adamın yekəxana danışığı xoşuna gəlməsə də, Sabit Mirzə acığını boğdu; tamaşaçı fikrinə qulaq asmağın nə ziyanı var? Bəlkə ağıllı bir söz deyəcək, ağıllı bir məsləhət verəcək?
- Mənim prokurorum niyə sizin xoşunuza gəlmir? – dedi.
Ucaboy adam dəhlizin o biri başına nəzər saldı. O tərəfdə saçları az qala çiyninə tökülmüş bir oğlan dayanmışdı. Ucaboy adam həmin uzunsaç oğlana baxa-baxa dedi:
- Sən səhnədə prokurordan çox xeyirxah bir müəllimə oxşayırsan.
Prokurorlar sənin oynadığın kimi olmurlar. Prokurorlar elə danışmırlar.
- Gözlərini uzunsaç oğlandan çəkdi. – Nəyi də bilməsəm, o sahəyə bələdəm, - dedi və bayaqdan bəri ilk dəfə üzündə təbəssümə oxşar bir ifadə dolandı.
Sabit Mirzə onun yuxarıdan iki düyməsi açıq olan ağappaq köynəyinə baxdı: «yəqin hansı rayonunsa prokurorudu bu».
Ucaboy adam səsinin ahəngini yumşaldıb, mərhəmətcəsinə soruşdu:
- Nə əcəb güzarın bu yerlərə düşüb?
Sabit Mirzə onun səsinin ahəngini dəyişməyindən çox, mövzunu dəyişməyindən xoşhallanıb cavab verdi:
- Qastroldaydım, Truppamız qaldı. Mən sabah Bakıda olmalıyam, təzə filmə çəkilirəm… Deyəsən, yorğun-ağrın çatacam Bakıya; bu kupedə uzanmaq, dincəlmək mümkün deyil, pəncərəsi açılmır, içəri yaman istidi.
Ucaboy adam üzünü dəhlizin o başındakı uzunsaç oğlana tutub çağırdı:
- Ay oğlan! Ay bala!
Oğlan dönüb baxdı; çox da cavan deyildi. Ucaboy adam bərkdən dedi.
Uzunsaç oğlan tərəddüd içində baxa-baxa qaldı; getsin, getməsin!
Görəsən belə hökmlə danışan, onu uşaq kimi buyuran bu adam kimdi?
Ucaboy adam səsinə br az acıq da qatdı.
- Denən, yoldaş Dadaşov çağırır!
«Yoldaş Dadaşov» sözü, deyəsən, oğlanın tərəddüdünə son qoydu:
Oğlan getdi bələdçini axtarmağa.
Ucaboy adam siqaretini qapalı dəmir külqabıya atdı.
- Düzələr, - dedi.
Bələdçi tələsik addımlarla gəlib ucaboy adamın qabağında dayandı.
- Eşidirəm, yoldaş Dadaşov!
Dadaşov sakit, ancaq hökmlə dedi:
- Bu kişinin kupesindəki pəncərə