ə açılmadı.. Beş dəqiqə vaxt verirəm sənə…
Bələdçi, Sabit Mirzəyə baxıb, üzrxahlıq eləyirmiş kimi dedi:
- Beş dəqiqəyə aça bilmərəm, vallah.
Dadaşov:
- Olsun on dəqiqə! – dedi və öz kupesinə girdi.
Sabit Mirzənin daha şübhə yeri qalmadı: «Bu, kimdirsə, hər yerdə sözü keçən adamdı». Donuxub qalmış bələdçidən soruşdu:
- Bu yoldaş kimdi?
Bələdçi çiynini çəkib yavaşca cavab verdi:
- Nəçi olduğunu bilmirəm, amma… balaca adama oxşamır.
Bələdçi necə tələsik gəlmişdisə, eləcə də getdi.
Dadaşov kupedən çıxıb, Sabit Mirzəyə «Kent» qutusu uzatdı.
- Bayaq gördüm «Avrora» çəkirsən. Sənə yaraşan siqaret deyil. Bunnan çək.
Dadaşovun əlindəki «Kent» qutusuna baxa-baxa Sabit Mirzə başını buladı.
- «Avrora»ya öyrəşmişəm, - dedi.- Sağ olun.
- Mən çəkən deyiləm, hərdən, kefim duranda fısqırdıram. Cana da ziyandı, cibə də… - Üzünü öz kupesinə tərəf tutub çağırdı: - Fətulla!
Kupenin qapısında qırmızısifət, gödək bir kişi göründü. Dadaşov «Kent» qutusunu ona uzatdı.
- Bunu qoy yerinə.
Kişi siqaret qutusunu alıb; kupeyə girdi. Sabit Mirzə utandığından gözlərini döşəməyə zilldədi. Kimdən utandığını özü də bilmirdi: qırmızısifət kişidənmi. Dadaşovdanmı, özündənmi? «Bu Dadaşov, deyəsən, çox ədəbsiz adamdı».
Sabit Mirzə başını qaldırıb Dadaşovun üzünə məzəmmətlə baxdı. Dadaşov gülümsəyirdi.
Bələdçi çəkic, kəlbətin gətirib. Sabit Mirzənin kupesində taqqaturuq salmışdı və Sabit Mirzəyə elə gəlirdi ki, Dadaşov o taqqaturuqdan zövq aldığı üçün özünün gücünə, hökmünə bir daha inandığı üçün gülümsəyir. Ancaq Sabit Mirzə onun iri gözlərində adamın ürəyini hərarətlə, sevinclə doluduran bir işıq gördü, ağımtıl üzündə nurlu, mülayim bir təbəssüm gördü və indicə Dadaşov barədə pis fikrə düşməyinə peşman oldu.
Dadaşov təbəssümü qədər ilıq, mülayim olan səslə dedi:
- Saçın tez tökülüb. Heyf… Yaşda mənnən kiçik olarsan.
Dadaşovun səsində elə canıyananlıq, elə mərhəmətlilik vardı ki, Sabit Mirzə onu cavabsız qoya bilmədi.
- Qırx yaşın içindəyəm, - dedi.
-