ə üzbəüz arakəsməyə işarə eləyəndən sonra arıq kişiyə agah oldu ki, «Dadaşov» deyilən şəxs qonşu kupedədir və şübhəsiz, bu Dadaşov bir sözü iki olan adamlardan deyil.
Arıq kişi gözlərini Sabit Mirzənin üzünə zillədi.
- Yaxşı ki, səni üzbəsurət gördüm, - dedi. – Sən televizora çıxanda bütün külfət yığışır televizorun başına. Səni hamımız çox istəyirik.
Bu sözlərin müqabilində Sabit Mirzə nəsə deməli idi.
- Təşəkkür eləyirəm, - dedi.
Elə bu dəm Dadaşov içəri girdi. Arıq kişi əvvəlcə yerindən tərpənmək istəmədi, sonra ürəyinə damdı ki, ucaboy bu adam elə Dadaşov özüdür ki var. Kişi qapıya tərəf sürüşüb, yerini Dadaşova verdi.
Dadaşov, Sabit Mirzəylə qabaq-qənşər oturub, dalğalı saçını barmaqlarıyla daraqlaya-daraqlaya arıq kişidən soruşdu:
- Adın nədi, əşi?
Kişi:
- Adım Qasımdı, - dedi.
- Yatanda səsin çıxmır ki?
Kişi başa düşmədi.
- Nə buyurdunuz? – dedi.
- Deyirəm, yatanda xoruldamırsan ki?
Kişi Sabit Mirzənin üzünə baxıb, günahını boynuna alan adam kimi dedi:
- Deyilənə görə, hərdən xoruldayıram… yorğun olanda…
Dadaşov nəzərlərini kişinin hülqumlu, nazik boğazına dikdi.
- Yorğun niyə olursan? Daş-zad daşımırsan ha.
Kişi utancaq uşaq təkin gülümsədi.
- Elə daş daşıyıram, - dedi, - sement daşıyıram, qum daşıyıram… tikintidə işləyirəm… Samosval sürürəm… Gedirəm Bakıdan təzə samosval gətirməyə.
Dadaşov başını buladı.
- Bu can-cəsədnən samosvala necə gücün çatır? Səni samosval bu kökə salıb, ay yazıq. Səhər-səhər bal ye, qaymaq ye, nehrə yağı ye. Skeletə oxşayırsan lap.
Kişi qaşqabağını salladıb susdu, amma Dadaşov əl çəkmədi ondan.
- Əşi, xoruldayacaqsansa, səni keçirdək ayrı kupeyə, - dedi: - Sabit müəllimi narahat eləyərsən burda.
Kişi pərt-pərt, güclə eşidiləcək bir səslə:
- Narahat eləmərəm, - dedi. – Nəyimiz olmasa da, qanacağımız var. Sabit Mirzə başa düşürdü ki, Dadaşov bu arıq kişini ələ salır. Başa düşürdü, ancaq dilini tərpədib onu yerində otuzdura bilmirdi. Elə bil Dadaşovun qəlbinə dəyməkdən ehtiyat