u problemi həll etdikdən sonra getmək və ya qalıb başqalarına kömək etməyimiz üçün azad olunuruq. Problemi həll etməyimizdə bizə kömək olmaq üçün çoxlu yozumlar, əlamətlər var. Ancaq biz onları anın içərisində yaşayanda görə bilirik. Əgər biz keçmişdə və ya gəcəcəkdə yaşasaq bu yozumlar və ya açmalar əlçatmaz olar. O (yəni hansısa ruhani yolçunu nəzərdə tutur – tər.), özünəqayıtma yuxu təcrübəsindən dərin qorxu hissi ilə oyandı…

Əgər biz keçmişdə və ya gələcəkdə, yaxud da xatirələrimiz və ya ümidlərimizdə yaşayırıqsa, onda vaxtın illüziyyası və kölgələrin rəqsinə ilişib qalırıq. Yalnız içərisində olduğumuz və ya hal-hazırkı anda mümükünləşir ki, biz zaman xaricində olan əbədi Özü əldə edə bilək. Aşiqlərin çox yaxşı bidiyi bir həqiqətin yozumu belədir: hər anın intensivliyində heç bir vaxt təzahürü yoxdur: yəni sevgi zaman dünyasına mənsub deyil, o Özün ölçülərinə məxsusdur. Öz üçün əbədiyyət ötəsindəki vəhdət halı Məşuq və aşiq arasında bağdır və o əbədi olaraq hal-hazırdadır. Bu, yaradılışın nüvəsində və hər anın mərkəzində olan sevginin mehvəridir. İlahi sevgini təcrübədən keçirərkən aşiq bu nüvəyə pərçimlənmiş ani anda mümükün olur. Aşiqin qəlbən hiss etdiyi nə varsa, Onun Özü üçün Onun sevgisinin əksidir.

Sevgi yolu bizi zaman çərçivəsindən kənara çıxarır. Rumi bunu belə qeyd edirdi: “Zaman çərçivəsindən çıxıb sevgi dairəsinə daxil ol” (Liebert 1981, p. 16).

Əbədi an yalnız sevgidə yaşanılır. Ürəyin arzusuna “bəli” deyəndə “sevgi dairəsinə” daxil olmaq mümkünləşir. Sonra sədaqət və ruhani təcrübəmizlə sevginin enerjisi fəallaşdırılır. Nəticədə isə biz ağılın və zamanın illüziya hüdudlarını aşırıq. Meditasiya anlarında qəlbin əbədi sonsuz kainatını təcrübədən keçirə bilirik. Ağlın ötəsindən qayıdandan sonra biz neçə dəqiqə və ya saat ərzində meditasiya etdiyimizi bilirik.

Meditasiyada ağlı durdurmağımızın məqsədi zaman çərçivəsindən çıxmaq bacarığını özümüzə aşılamaqdır. Əslində biz vaxtın olmadığı məkanda huşa gəlməyi və ya şüurlu olmağı