Livelin Voqan Linin hekayəsini təqdim edir.


Ayrılıq və Vəhdət

Mən Ona qovuşmaq, O isə ayrılıq istəyir;
Onun istəyinin yerinə yetməsi üçün mən tərk edib gedirəm…
- Əl Qəzali

Ürəyin Oyadılması

Ruhani yol ürək Onun əbədi varlığına doğru oyadılanda, təslim ediləndə başlayır. Məşuq Öz aşiqinin qəlbini görür və bütün bu ruhani proses boyu aşiq ilahi vəhdətin sirrini bilib ruhən anlayır ki, aşiq ilə Məşuq birdir.

Məşuqun nəzəri özü ilə əbədi valığının şüurunu daşıyır. Sufilər bu nəzəri və ya baxışı tövbə anı, yaxud da ürəyin öz mahiyyətinə qayıtması, dönməsi adlandırırlar. Onun varlığının daxili məlumatlandırmaları qəlbi maddi dünyadan döndərib Allaha doğru yönəldir. O bizi Camalının ani işartısı ilə anbaan Özünə çağırır. Bu işartı aşiqi ən güclü zəhər kimi dünyaya qarşı etinasızlaşdırmağa, öldürməyə və nəhayət, Allaha doğru səyahətə götürməyə başlayır. “Əgər o mənim Aşiqimin Camalını gizləyirsə, onda mən ətrafımı sarmış bu dünyaya necə baxa bilərəm, necə onu görə bilərəm?” (Tweedie 1987, p. 87)

Daxili məlumatlanma aşiqini hicran əzabına hazırlayır. Ürək həqiqi mahiyyətində Allahla ayrılmaz surətdə bağlı olduğunu bilərkən onda yaxşı dərk edir ki, şəxsi komplekslər, buxovlar və bilgilər onu Allahdan ayıran keçici vasitələrdir. Əslində, biz vəhdət nuru verilmişlərik. Ona görə də bu ilahi şərabı qurtum-qurtum dadmağa və ayrılığı süurlu şəkildə hiss etməyə məcbur edilirik. Əgər vəhdət bilgisi olmasa idi, onda biz ayrı düşdüyümüzü necə qavrayardıq? Özümüzü Ondan təcrid etməyimizin əzabını Onun Varlığının nurunu təcrübədən keçirmədən necə bilə bilərdik?

Hicran və ya ayrılıq ağrısı, əzabı Allahın baxışından, nəzərindən doğulur. Yolun başından ayrılığın və vəhdətin bir-birinə daban-dabana zidd halları və ya vəziyyətləri ruhani yolçunun ürəyinə və canına həkk olunur; getdikcə birliyin (yəni vəhdətin – tər.) dərki bizə əsl Vətənimizi yada salan ayrılıq əzabına çevrilir. Ürəyin Məşuqunu zikr etməsi, xatırlaması, yada salması hicran odu ilə oyaq