başladı.
Nə olduğunu başa düşmürdü. Zərfin üstündə nə ad, nə
ünvan vardı. Zərfi açıb məktubu çıxartdı. Məktubda
onun iyi vardı. İllərboyu intizarını çəkdiyi, onu görmək
üçün canını belə verə biləcəyi sevgilisinin iyi var idi
məktubda. Başı dönməyə başladı, stulda oturub əlləri
titrəyərək, məktubu oxumağa başladı:
«Sevgilim, səndən ayrıldıqdan sonra nə bir kimsəni sevə
bildim, nə də kimsəyə baxa bildim. Hər günüm
digərindən daha ağır keçdi, çünki hər gün daha çox
darıxırdım. Sənə kitabları dolduracaq qədər şeirlər
yazdım. Yazdım, oxudum, ağladım? Hər gün yazdım,
hər gün oxudum, illərboyu ağladım?
Hər gecə səhərlərə qədər səni düşündüm, hər gecə
sənin yanında olmaq istədim. Sənsizliyə lənət etdim,
yuxuları haram bildim özümə. Bir gün hər şeyi
dəyişdirəcək fürsət düşdü əlimə. Səndən çox uzaqlara
getdim, bəlkə unudaram deyə. Amma tam tərsi oldu.
Daha çox darıxmağa başladım. Səndən çox
uzaqlardayam bəlkə, ancaq səni görmək üçün
uzaqlardan gələ bilirəm. Həm də hər gecə. Səni sevir,
seyr edir və sən yuxuda olarkən əyilib yanağından
öpürəm. Bəzən gözlərini açıb baxırsan, elə bilirəm,
gəldiyimi hiss edirsən, ancaq yox...
Unutma, qırmızıgülü də unutma.
Səni sevirəm, yanıma gəlincəyə qədər də sevəcəyəm...
Sevgilin...»
Hə bir də ürəyimə yaxşı bax. Çünki göz yaşlarımla adını
yazdım üstünə. Səni səndən belə çox sevən bir sevgi var
onun