münsiflər heyyətini
“görübmüş” ki, məni müsabiqəyə
qoymasınlar. Atadı da, yəqin qısqanır.Nə isə...
Məktəbi bitirib Tibb Universitetinə girdim.Və
onunla ilk dəfə orada tanış oldum. O,
hündürboy, gülərüz, cəsarətli oğlan idi. Onu
bütün qızlar sevirdi. Mən də vurulmuşdum.
Amma heç bir tədbir görmürdüm. Vaxt
keçdikcə anlayırdım ki, o da məni sevir.
Çünki qrupda hamı ilə söhbət edirdi, mənə
tərəf isə heç baxmırdı. Yazıq çox utancaq idi.
Amma bir-iki aydan sonra çox şey dəyişdi. O
cəsarətlənib mənə yaxınlaşdı. İlk söhbətimiz
sözbəsöz yadımdadı: “Ay qız, mənim yerimə
bu məsələni həll edə bilərsən?..” Görün bu
cümlədə nə qədər sevgi var.”Ay qız”, “ay
qız”, o mənim adımı belə dilinə gətirə
bilmirdi.Mən gülümsəyərək dəftəri
götürdüm. O yazıq isə o saat çıxdı aradan.
Bir saniyə də qalsaydı, dözməyib diz
çökəcək, sevgisini etiraf edəcəkdi. Mən
kimya məsələsini həll edib dəftəri ona
qaytardım. Həmin gündən o mənimlə əlaqə
saxlasın deyə tez-tez dəftərini mənə verərdi.
Mən də bütün misalları həll edərdim, sonra
da vərəqin qırağına ürək şəkli çəkərdim. Bir
gün isə o, bütün gücünü toplayıb dedi: “O
ürəkləri daha çəkmə...” Sevincimdən
uçurdum. O mənim sevgimi qəbul etmişdi,
ürəyimi demək sevgimi də qəbul etmişdi. O
gündən biz bir cütlük olduq – hamıdan fərqli
bir cütlük. O məni qısqandırmaq üçün gündə
bir qızla gəzirdi. Dəlidi də... Hələ də inana
bilmirdi ki, doğrudan onun sevgisinə razılıq
vermişəm. Hətta iş o yerə çatmışdı ki,
eybəcərin biri ilə yalandan nişanlanmışdı da.
Bu oğlanların sevgisini başa düşə bilmirəm
də... Necə ağılsız olurlar. Sonra bilmirəm necə
oldu. Bir onu gördüm ki, damarlarım kəsilib.
Atam məni həkimə apardı. Məni xeyli sorğu-
sual etdilər. Düzdü, Tibb Universitetini
bitirməyə hələ 3 il qalmışdı. Amma həkim
atamın dediyi kimi məni işə qəbul etdi. İndi
işləyirəm, öz otağım var, ciddi tətqiqatla
məşğulam. Dəlilərin arasında onların
vəziyyətini öyrənirəm. Xəstələr bilməsinlər
deyə məni də onlar kimi geyindiriblər,