Mən heç vaxt heç kəsə xor baxan deyiləm.
Vallah, düz sözümdü. Düzdür, hərdən hiss
edirəm ki, çoxundan üstünəm, amma üzə
vurmuram – kimisə pərt etmək nəyə lazım?
Məni həmişə çox istiyiblər. Uşaqlıqdan anam
mənə gözəlçə, atam mələk deyirdi. Bütün
günü güzgüyə baxardım. Gözəl göz-qaşım,
bapbalaca burnum, qəşəng saçlarım,
gülüşüm, boy-buxunum həmişə məni valeh
edirdi. Hiss edirdim ki, hamıdan qəşəngəm.
Həm də ağıllı və mehriban idim. Bunu ilk
dəfə bağçada – qızlar mənim saçımı yolanda
anlamışdım. Onlar mənə sarsaq deyirdilər.
İnciyib eləmirdim – bilirdim ki, paxıllıq
edirlər. Qızların heç biri mənimlə oynamırdı.
Mənimlə yarışmaq ağıllarına da gəlmirdi.
Bilirdilər ki, onsuz da mən hamını udacam.
Onlar məndən çəkinirdilər, həm də özlərini
mənə oxşadır, mənim kimi olmaq istəyirdilər.
Düzdür, onda hirslənirdim, ağlayırdım, indi-
indi başa düşürəm ki, bütün bunlar elə-belə
olmayıb – axı mən hamıdan gözəl, hamıdan
ağıllı idim. Məktəbə gedəndə də öz ədalətimə
heyran olmuşdum. Sinifdəki ən eybəcər, ən
gicbəsər qızlar mənimlə rəfiqəlik edirdilər.
Çünki mən onlara yuxarıdan aşağı
baxmırdım. Hamıdan gözəl olsam da heç
vaxt qəşəng qızlarla dostluq etmirdim. Həm
də mən çox tərbiyəli idim. Bunu da mən
məktəbdə hiss etdim. Heç bir oğlan mənim
yanımda oturmağa cəsarət etmirdi. Hətta
küçədə görəndə də mənə salam vermirdilər.
Təbii ki, hörmətimi saxlayırdılar. Məni görən
kimi özlərini itirdilər. 8 Mart bayramında
bütün qızlara hədiyyə verirdilər, mənə yox.
Bilirdilər axı, mən tərbiyəliyəm və heç vaxt
evə oğlan hədiyyəsi aparmaram. Son
zəngdən sonra da heç bir oğlan mənə zəng
eləmədi. Hərdən onlara ürəyim yanır. Bəlkə
bu dəqiqə dəli kimi darıxırlar mənim üçün,
amma zəng etməyə cəsarətləri çatmır, nə
bilim. Keçən il gözəllik müsabiqəsinə getdim.
Amma məni seçmədilər. İlk günlər fikirləşdim
ki, yəqin rüşvət istəyirlər. Atam mənə
deyəndə ki, “qızım, gözəllik müsabiqəsi hara,
sən hara?”, o dəqiqə hər şeyi başa düşdüm.
Mənim canım atam özü