İnsan dünyaya göz açandan ömrünün sonuna kimi sıxıntı və iztirabların, təşviş və nigarançılıqların əhatəsində yaşayır. Varlıqlar içərisində insan qədər zəka və şüura malik biri olmasa da, onun qədər çətinliyə mübtəla olanı da yoxdur. İnsan həyatının bütün sahələri sürətlə inkişaf edir. Əgər bəşəriyyət əlli, yüz il bundan qabağa kimi aydan-aya inkişaf və tərəqqiyə nail olurdusa, bu gün bu tərəqqi saniyələrlə, hətta saniyənin neçədə biri ilə ölçülür. Bu gün dünyada hər saniyədə yüzlərlə yeni ixtiralar edilir və insanların maddi tərəqqisi üçün hətta çoxlarının eşitməyə belə macal tapmadığı nailiyyətlər ortaya qoyulur. Lakin bütün bunlara baxmayaraq bəşəriyyət, özünün yer üzünə qədəm qoyduğu gündən onunla "ömür-gün yoldaşı" olan bir problemini həll edə bilmir.

Bütün bu elmi-texniki inkişaflar insanın daxilən rahatlıq tapması üçün nəinki heç nə edə bilmir, hətta bəzən vəziyyəti daha da ağırlaşdırır. Hamımız dünyaya gəlmiş körpənin ağlayarkən sakitləşdirilməsinin şahidi olmuşuq. Dilsiz-ağızsız körpə ağlayan kimi ətrafdakılar onu sakitləşdirmək üçün müxtəlif yollara əl atırlar. Körpənin ac olmasını güman edib ona süd verirlər. Lakin körpə süd əmdikdən sonra yenə ağlayır. Fikirləşirlər ki, yəqin bələyini dəyişmək lazımdır. Bələyini dəyişirlər, amma körpə az keçməmiş yenə ağlayır. Susuz olmasını fikirləşib ona su verir, yuxusuz olmasını güman edib lay-lay çalırlar. Beləcə körpənin sakitləşməsi istiqamətindəki tədbirlər bir-birinin ardınca davam etdirilir. Lakin onların hamısı onun ümimi ehtiyaclarını nəzərə alıb edilir və konkret olaraq heç kəs həmin andakı ağlamanın səbəbinin aclıq və ya susuzluq olmasını bilmir.

İnsan, həyatının sonrakı mərhələlərində də belədir. O, hər bir mərhələdə müxtəlif şeylərin arzusu ilə yaşayır və həmin şeyin onun qurtuluş amili olmasını güman edir. Məsələn, elə bilir ki, əgər velosipedi olsa, hər şey həll olacaq. Amma velosiped aldıqdan sonra daxilində ona qarşı olan həvəs sönür və bir az böyüdükdən sonra univetsitetə qəbul olmağı hər