bir
qadın saçları pambıq kimi ağ idi. Üzü yaşadığı
illərin dərin izləri ilə qırışmış amma dodaqlarında
qəribə bir təbəssümlə ona yaxınlaşan gənc oğlana
baxırdı. Oğlan ona yaxınlaşdıqca içindən min bir
suallar keçirdi. Yorğun baxışlarla arada da
baxışlarını qadından yayındırırdı. Ancaq yaşlı qadın
bütün diqqətini ona yönəltmişdir. Düşüncələrində
son dərəcə ziddiyyətlə fikirləşən gənc oğlan
dodaqlarını islatdı və titrək səslə dedi: “Salam
sevgilim. Necəsən?” Artıq gənc oğlan öz bəxtinə
təslim olmuşdu. Onlar bir-birlərinə söz vermişdilə
hər nə olursa olsun hər necə oluruqsa olsun biz
bir-birimizə və sevgimizə sahib çıxacayıq. Bir anlıq
gözlərini yumdu və yazışdıqları günləri xatırlamağa
çalışdı. Neçə-neçə sevgi dolu kəlimələr, sevda dolu
vədlər, parlaq gələcəklər necə olub axı bu cür yaşlı
qadın belə hisslər yaşıyıb. Heç cür inana bilmirdi.
Amma həqiqət həmin gün idi və həqiqət qarşısında
gördüyü idi.
Yaşlı qadının əlində tutduğu qırmızı gülləri aldı və
gülləri öpdü. Sonra əlini uzatdı və, “sevgilim gəl
qalxmağına kömək edim və burdan uzaxlaşaq”
dedi. Olnaları başa düşmədən seyr edən yaşlı qadın
dodaqlarını araladı və “ey oğul, mən illərdir bu
kəlməni unudan anan bəlkə də nənən yaşda bir
qadınam. Nə baş verdiyini anlamıram amma o
gülləri əlimdən nə üçün aldın. O gülləri mənə
qarşıda oturan o gənc qız verdi. Deyəsə birini
gözləyirdi və bu məkanda görüşəcəkdi. Demişdi ki,
əgər o oğlan gəlsə mənim adımdan bu gülləri ona
verərsən. Məndə o gənci gözləyirdim. Yoxsa o gənc
oğlan sənsən?” Gənc oğlan bir müddət səssiz qaldı,
və sonra boğazı qurumuş şəkildə və qarışıq bir
hisslərlə yaşlı qadınının göstərdiyi tərəfə baxdı.
Gənc bir qız sevgi və minnətdarlıqla parlayan yaşıl
göz ona gülümsəyirdi. Oölan təlaşla yaşlı qadının
əllərindən öpdü və gülləri ona təkarar geri
qaytardı. Və qarşı tərəfə yəni yaşlı qadının
göstərdiyi tərəfə qaçmağa başladı. Gənc qız da
ayağa qalxdı və onu gözləyirdi. “Səni yoxlayırdım.
Əgər gülləri almayıb geri