sayılmalıdır:

"Əyyubu da (yada sal). Bir vaxt o, Rəbbinə yalvarıb dua edərək belə demişdi: "Mənə bəla üz verdi. Sən rəhmlilərin rəhmlisisən". Biz onun duasını qəbul etdik, onu düçar olduğu bəladan qurtardıq. Dərgahımızdan bir rəhmət və ibadət edənlərə ibrət dərsi olsun deyə, övladlarını qaytarıb ona verdik, üstəlik bir o qədər də əlavə etdik" (Ənbiya, 83-84).

"Zü'n-Nunu da xatırla. Bir zaman o qəzəblənərək çıxıb getmiş və onu möhnətə düçar etməyəcəyimizi güman etmişdi. Amma sonra qaranlıqlar içində: "Səndən başqa heç bir tanrı yoxdur. Sən paksan, müqəddəssən. Mən isə, həqiqətən, zalımlardan olmuşam", - deyib dua etmişdi. Biz onun duasını qəbul etdik və onu qəmdən qurtardıq. Biz möminlərə belə nicat veririk" (Ənbiya, 87-88).

"Zəkəriyyanı da (yada sal). Bir vaxt o: "Ey Rəbbim! Məni tək buraxma. Sən varislərin ən yaxşısısan" - deyə yalvarıb Rəbbinə dua etmişdi. Biz onun duasını qəbul etdik, ona Yəhyanı bəxş etdik və zövcəni (doğmağa) qabil bir hala gətirdik. Onlar xeyirli işlər görməyə tələsər, ümid və qorxu ilə Bizə ibadət edirdilər. Onlar Bizə müti idilər" (Ənbiya, 89-90).

"Həqiqətən, Nuh Bizə dua etmiş, onun duası necə də gözəl qəbul olunmuşdu" (Saffat, 75).

Yuxarıda da qeyd etdiyimiz kimi, dua əsla yalnız xəstəlikdən və ya baş verən dünyəvi problem və çətinlikdən xilas olma vasitəsi kimi qəbul olunmamalıdır. Səmimi qəlbdən iman etmiş adam hər zaman, həm sevincdə, həm xəstəlikdə, həm də imtahan zamanı dua ilə Uca Yaradana üz tutmalı, Allahın bu dünyada ona göndərdiyi hər şeyə razı qalmalı, bütün dünyəvi situasiyaları sevinc və itaətlə qəbul etməlidir. Çünki hər birimizin imanımızın möhkəmliyi və səmimiliyinin yoxlanılıb imtahan edilməsinin sirri bundadır. Quranın bir çox ayələrində xəbər verilən duanın xeyri dünyanın bu günkü inkişaf mərhələsində elmi səviyyədə sübut olunmuşdur. Bu da bizə bir daha ilahi möcüzəni, Allahın vəhyinin gücünü və hikmətini göstərir:

"Bəndələrim Məni səndən soruşduqda söylə ki, Mən yaxınam. Dua edib Məni çağıranın