deməmişdi,
amma illər keçmiş bu sözün qəlbinə vurduğu yara
sağalmaq bilmirdi. Hər gün, demək olar ki, hər gün o
sözləri deyən səs onun beynini deşirdi. " Nəyin var ki,
verəsən!?" — Nəyim var?… bəlkə də haqlı idi. Hər şeyi
atasına, anasına, bacısı, qardaşına, bir sözlə, ailəsinə
məxsus idi, əgər ev, maşın, mülk nəzərdə tutulubsa. On
doqquz yaşlı qızın saf, təmiz ürəyindən başqa nəyi ola
bilərdi ki? Onun özü belə ailəsinə məxsus idi. Ona
məxsus ancaq ürəyi, canı, həyatı ola bilərdi, bunlar da
sevdiyinə azmı görünürdü, yoxsa, ümumiyyətlə, heç nə
demək deyildi? «Nəyin var ki!?» — deyəndə, o
gözləmədiyi insandan gözləmədiyi cavabı eşitmişdi,
həmin anda o qədər qəribə hisslər yaşamışdı ki, bilmirdi
ölüdür, ya diri. Bilmirdi ki, bu an ömrü boyu onu
sızladacaq. " Nəyim var !" — deyə öz — özünə pıçıldadı
— «Səni sevən ürəyim var və sən bunu heç vaxt
bilmədin, bəlkə də, fərqinə varmadın. Bəlkə, bu sənin
üçün heç nə ifadə etmirmış demək...» Onların yolları
qovuşmadı. Səssizcə ayrıldılar. Qovuşmaq üçün heç nə
etmədilər. Ayrıldıqlarını gördükdə də, nəsə etməyə
çalışmadılar, sakitcə ayrıldılar. Elə bil heç nə olmamışdı,
heç nə yaşanmamışdı, kinsiz- küdurətsiz ayrıldılar eləcə.
İçindəki «mən»ləri «biz» olmamış ayrıldılar. Keçirdikləri
xoş hisslərə, xoş anlara görə bir- birilərinə nifrət
etmədən, heç kimi günahlandırmadan ayrıldılar.
Ayrılanda da, nə vaxtsa bir- birilərini xatırlayacaqlarını
düşünmədilər, hisslərini ciddiyə almadılar. Sadəcə bir-
birini buraxdılar. Vaxt yetişdi, məqam gəldi. O, həmin
sahilə gəldi. Çox darıxmışdı onun üçün. Dənizə baxdı,
elə hey baxdı. İndi anlamışdı o sözün hikmətini, indi
anlamışdı o hədiyyənin dəyərini. "Ən uzunömürlü
hədiyyə imiş bu. Məndən sonra da yaşayacaq...Axı kim
demiş ki, hədiyyə ancaq birinə məxsus olmalı? Dəniz
ancaq mənim olmalı? O, hamınındır, hər kəsindir,
mənimdir!" — deyə düşündü. Dənizə baxıb o günləri
xatırladı, o günləri andı. Dəniz ləpələrinin pıçıltısını
dinlədi. Doyunca dərdləşdi