Dənizi verdim ki, sənə hədiyyə,
Gəldiyin sahilə gələsən bir də.
Məni görməyəndə o, mənəm deyə
Mənimlə danışıb güləsən bir də. ( N. Xəzri)
Artıq qırx beş yaşı vardı. İllər necə də sürətlə ötüb
keçmişdir. Heç xəbəri olmamışdı. Zaman axıb keçir,
qalan ancaq xatirələrdir. Bu şeir də, özündə böyük bir
xatirəni yaşadır.
Görüşdükləri o gün. O gün… Dənizin sahili… Mənalı,
sözlə dolu baxışlar. Nə qədər baxışmışdılar onda, heç
özləri də bilmirdi. Dil susmuşdu, baxışlarsa doymaq
bilmirdi sözlərdən, eləcə ürəklərini boşaldırdılar. Birdən
astadan o, səsləndi:
— Sənə dənizi hədiyyə edirəm!
— Nəyi? — Qız xəfifcə gülümsədi, dənizin ilıq nəfəsi
pərişan saçlarını oxşadı, bu onu necə də cazibədar
edirdi — Dənizi?- O, heç nə anlamayıb, eşitdiklərinə
şübhəli tərzdə, dənizə baxdı. Külək əsməyə davam
edirdi, sanki onu qucaqlayırmış kimi.
— Demək dənizi!? — bu dəfə təsdiqləyici sual idi. Fikrini
toplayıb, nəyisə anlayırmış kimi.
O, da cavabında gülümsəyərək başını yellədi, təsdiq
əlaməti olaraq .
Qız da gülümsədi:
-Dənizi necə hədiyyə verirsən ki? O ki sənə aid deyil. O
hamınındır, onu hədiyyə etmək olmur.
— Olur. Mən sənə dənizi hədiyyə edirəm. Bax belə
verdim getdi. Olanda olur.
Qız heç nə anlamadı. Ancaq şübhəli baxışlarla ona
baxdı:
— Olsun ,- deyə səsləndi.
Hələ onda, o gün onun gözlərindəki ağrını, həsrəti,
qəlbini deşən kədəri, acizliyi, çarəsizliyi oxuya bilsə də,
onları bir -biri ilə, xüsusən bunların ona hədiyyə olunan
dənizlə əlaqəsini anlaya bilməmişdi. İllər ötmüş, indi
anlamışdı o hədiyyənin hikmətini...indi iyirmi altı il
sonra… O vaxt o sözlər, o hisslər ona anlamsız
gəlmişdi.
" Sənə hər şeyimi verərəm" — deyəndə, oğlan " Nəyin
var ki, verəsən!? " — deyə gülmüşdü ona. Bu onun
üçün gözlənilməz cavab idi. Qulaqlarına inanmamışdı,
çox pis təsir etmişdi. Təbii ki, bunu bildirməməyə
çalışmışdı, amma keçirdiyi hissləri indi də unutmamışdı.
Qəlbinə toxunmuş bu sözləri hələ də unutmamışdı.
Bəlkə də, düşüncəsizlikdən, bilərəkdən belə