Fatimə (s.ə) doğumundan
Şəhadətinə qədər-parlaq
doğumu
Rəsulallah (s) peyğəmbərliyə
seçilməsinin beşinci ilini
yaşayırdı və çox çətin bir
şəraitdə həyatını sürdürürdü.
İslam yeni idi və müsəlmanlar
sayca azlıq təşkil edirdilər.
Təzyiqlər dözülməz həddə
çatmışdı. Bir tərəfdən Məkkənin
şirk, bütpərəstlik, cahillik və
xurafata köklənmiş mühiti, digər
tərəfdən də ərəb qəbilələri
arasındakı müharibələr və zorba
hakimiyyəti həyatı tar-mar
etmişdi. Amma Peyğəmbər (s)
gələcəyə baxırdı- qara və
zülmətli buludlardan sonra
gələcək parlaq gələcəyə; adi və
zahiri səbəblərlə qavranılması
çox çətin və hətta mümkünsüz
görünən gələcək.
Həmin il Rəsulallahın (s)
həyatında böyük bir hadisə baş
verdi. Asimanın mələkut aləmini
seyr etmək üçün Allahın əmri ilə
meraca getdi. "... nişanələrimizi
ona göstərmək üçün... " İsra
surəsinin 1-ci ayəsində işarə
edilmiş Allahın böyük
nişanələrini uca səmanın
ənginliklərində öz gözləri ilə
müşahidə etdi, böyük olan ruhu
bir az da böyüdü və ağır bir
risaləti böyük ümidlərlə qəbul
etməyə hazırlaşdı.
Şiə və əhli-sünnə alimlərinin
hekayət etdikləri bir hədisdə
oxuyuruq: "Peyğəmbər (s) Merac
gecəsi Behiştdən keçərkən
Cəbrayıl (ə) Tuba ağacının
meyvəsindən o Həzrətə verdi.
Rəsuli-əkrəm (s) yerə
qayıtdıqdan sonra Fatimətuz-
Zəhranın (s.ə) nütfəsi həmin
meyvədən əmələ gəldi."
Hədislərin birində oxuyuruq:
"Peyğəmbər (s) Fatiməni (s.ə)
çox öpürdü. Bir gün həyat
yoldaşı Aişə, bir növ qısqanclıqla,
Fatiməni (s.ə) çox öpməsinin
səbəbini soruşdu. Peyğəmbər (s)
cavabında buyurdu: "Fatiməni
öpdüyüm zaman ondan Behiştin
ətrini alıram."
Beləcə,Behiştin pak meyvələrinin
şirəsindən nütfəsi bağlanmış,
Peyğəmbər (s) kimi ata və
Xədiceyi-Kubra kimi səxavətli və
fədakar anadan doğulan o
mübarək övlad cəmadius-sani
ayının 20-i bu dünyaya qədəm
qoydu və müxaliflərin
Rəsulallaha (s) vurduqları "nəsli
bitən" tənələri və danlaqları su
üzərinə çəkilən rəsm kimi
pozuldu; "Kövsər" surəsinin
məzmununa əsasən,