boylanıb xəlvətcə o səmtdəki evə baxdı, orda çilçıraq içində alışıb-yanan həyəti gördü.

Həyətdəki ağacların budaqlarına saysız-hesabsız elektrik lampaları bərkidilmişdi və tarçı xeyli vaxt ürək ağrısı ilə fikirləşdi ki, o lampalar o həyətdə səhərəcən yanacaqdır.

Sonra tarçı Vəli fikirləşdi ki, əgər uşaq olsaydı, bu saat düz o həyətə cumardı, divara dırmaşıb o evdəki toy dəstgahına tamaşa eləyərdi, ağaca çıxıb oradakı sazandaların söhbətinə qulaq asardı.

Amma neyləyəsən ki, tarçı Vəli uşaq deyildi. O öz həyətinin qapısını ehmalca açıb küçəyə çıxdı və gedib çayın dikində həmişə oturduğu xəlvət yerdə oturdu...

Çay axırdı, suyun şırıltısı eşidilirdi. Bir də haradansa İsa-Musa quşunun səsi gəlirdi. Bir də arabir meh əsirdi, ağacların yarpağı xışıldayırdı.

Bu xəlvət çay dikini tarçı Vəli Buzbulaqda zurna toyu dəb düşəndən sonra özünə məskən eləmişdi.

Qanı qaralanda, ovqatı təlx olanda həmişə bura gəlirdi.

Oturub suyun şırıltısına qulaq asırdı, yarpaqların xışıltısına qulaq asırdı və bu səslərə qulaq asıb, başını-bədənini yırğalaya-yırğalaya qoca tarçının yavaş-yavaş gözləri yumulurdu; tarçı mürgüləməyə başlayırdı və mürgüləyə-mürgüləyə tarın tanış səsini eşidirdi.

O səs lap zəif bir səs idi, özü də lap uzaqdan gəlirdi - suyun şırıltısındanmı gəlirdi, yarpaqların xışıltısındanmı gəlirdi - hər halda gəlirdi. Hər halda “Buzbulaq” deyilən yerdə bu səs vardı.

Çay dikində mürgüləyib ayılandan sonra tarçı Vəli hər dəfə bu barədə fikirləşirdi və bu fikirdən özü üçün hər dəfə eyni bir bir nəticə hasil eləyirdi.

Tarçı Vəli bu fikirdəydi ki, Buzbulaqda tar səsi həmişə olub.

Necə ki quş səsi olub, adam səsi olub, su şırıltısı, yarpaq xışıltısı olub...

Və hətta tarçı Vəliyə hərdən elə gəlirdi ki, əgər o tarın səsi olmasaydı, Buzbulağın arxlarının qırağında bu qədər yarpız, bənövşə bitməzdi, ot bu qədər yaşıl olmazdı, su bu qədər duru axmazdı... çünki tarçı Vəlinin yaddaşında da tar səsi vardı.

Tar səsi tarçı Vəlinin xatirində bir dumduru işıq