q idi ki, bir vaxt onların həyətindən bax bu çayınca yamacına düşmüşdü və Vəli adlı bir uşaq o işıqda quzu otarmışdı...

Həmin o Vəli adlı uşaq bu dünyanın ən qırmızı buludlarını bu kəndin göylərinin ətəyində o tar çalınanda görmüşdü, onun çubuq atını da o göylərin ətəyinə bəlkə tarın səsi qaldırmışdı və o qırmızı buludların üstündə at çapdığı zamanlar da tarçı Vəlinin xatirində tarın səsi ilə bağlı idi.

O hələ bu kəndin küçələrində öz çubuq atını sürəndə atası Qəmxar kişi toylarda, şənliklərdə tar çalmışdı, toylardan-şənliklərdən noğul gətirmişdi, şirni gətirmişdi.

Və deməli tar səsi tarçı Vəlinin xatirində hər şey idi və hər dəfə bu çayın dikindən axar suya baxa-baxa o bu şeylərin hamısını birbəbir görürdü.

Və bunları görə-görə bu axşam tarçı Vəli fikirləşirdi ki, sabahkı toy onun ömrünün bəlkə də axırıncı toyu olacaq. Fikirləşirdi ki, bəlkə o toya da heç getməsin, bununla da hər şey bitib qurtarsın.

Nə olar, qoy Rüstəm kişi də lap incisin, qoy onu heç danışdırmasın, amma bu kəndin camaatı qoy bilsin ki, tarçı Vəli heç kəsin minnətinə qalmayıb, o heç vaxt öz sənətini ucuz tutmayıb və bundan sonra da ucuz tutmayacaq...

“Bundan sonra... Bundan sonra...” Tarçı Vəli bu sözləri çox təkrar elədi, hətta bu sözlərin ahənginə uyğun şəkildə, adəti üzrə xeyli vaxt başını tərpədib bədənini də yırğaladı, amma nə qədər könlündən keçsə də, irəlidə “bundan sonra” adında heç bir şey görə bilmədi və onda usta Vəli yazıq-yazıq fikirləşdi ki, bundan sonranın yeganə sevinci elə sabahkı toydur və bu toydan, bu sevincdən imtina eləmək onun qüvvəsindən çox-çox xaricdədir.

...Çay axırdı, suyun şırıltısı eşidilirdi; yarpaqların xışıltısı eşidilirdi.

Amma nədənsə bu axşam tarçı Vəli mürgüləmirdi və tarçı Vəlinin qulağına hələ ki tar səsi gəlmirdi.

Bu axşam tarçı Vəli sabah toyda, stolların üstünə düzüləcək boşqabların cingiltisini eşidirdi, sabah toyda dama-divara dırmaşacaq uşaqların sevinc dolu qışqırtısını eşidirdi... Sonra başqa səslər: “Ustaya pürrəng çay