gətirin...

Ustaya yol verin... Ustaya xələt verin...” Axı zarafat deyil, kişinin yarı ömrü toylarda, şənliklərdə keçmişdi.

Çay axırdı, suyun şırıltısı eşidilirdi. Bir də hardansa İsa-Musa quşunun səsi gəlirdi; bir də arabir meh əsirdi – ağacların yarpaqları xışıldayırdı.

Və indi usta Vəli yalnız öz evində divardan asdığı tarı görürdü, sabah toyda çalacağı havaları xəyalında indidən çalırdı və tarçı Vəlinin xəyalda çaldığı tarın səsini yenə kəndin daşı-torpağı da eşidirdi.

Tar yenə tarçı Vəlinin xəyalında elə bir səs qoparmışdı ki, o səsi eşitməmək mümkün deyildi, eşidib uzaq getmək mümkün deyildi və buna görə də tarçı Vəlinin xəyalında yenə Buzbulaq camaatı axın-axın tarın səsinə axışıb gəlirdi.

Amma tarçı Vəli onu da bilirdi ki, belə şey olmayacaq, belə şey mümkün deyil.

Bilirdi ki, lap elə bu məhəllənin özündən də sabah çoxları zurnanın səsinə cumub gedəcək, bilirdi ki, cavanlar da, uşaqlar da oğlan toyuna gedəcəklər və qız toyu beş-altı ahıl-uhulun ümidinə qalacaqdır...

Sonra usta Vəlinin qulağına başqa səslər gəlirdi: “Yavaş çal... Qocafəndi çal...” Və sonra usta Vəli elə yavaş çalırdı ki, öz çaldığı tarın səsini özü də zorla eşidirdi...

Sonra usta Vəli mürgüləyib ayılmışdı, yenə çayın dikində tək qalmışdı və ona elə gəlirdi ki, suyun şırıltısı da, yarpaqların xışıltısı da tək qalıb...

Səhərisi gün Rüstəm kişinin həyətində xeyli qız-gəlin var idi, xeyli arvad-uşaq var idi və bundan əlavə bir dünya dumduru gün işığı da vardı ki, bir sarı xalça kimi həyətin dörd bir yanına sərilmişdi və o sarı xalçanın üstündə samovar qaynayırdı, ocaq tüstülənirdi, adamlar gəzişirdilər.

Kəndin o başındakı zurnanın səsi gəlirdi, amma bu kənddə, bu həyətdə, bu kəndin dumduru gün işığında bu səhər tarın səsi də vardı və Buzbulağın bu səsi eşitməyinə tarçı Vəli heç vaxt belə sevinməmişdi.

Tar səsindən dünya işıqlanmışdı... Samovarı qaynadan da tar idi, ocağı tüstülədən də tar idi və o səhər tarçı Vəliyə elə gəlirdi ki, samovarı qaynadan, ocağı