ı tüstülədən adamlar da o işıq xalçalarının üstündə tarın havasına gəzişirlər.

Gün işığı Rüstəm kişinin həyətində günortayacan qaldı.

O işıqda tarçı Vəli günortayacan tar çaldı. O işıqda günortayacan qızlar, arvadlar oynadılar, uşaqlar qaçışdılar, samovar qaynadı və ocaq tüstüləndi...

Nahardan sonra ocaq söndü, amma günün işığı hələ də çəkilməmişdi, hələ samovar da yerində idi, hələ həyətdə xeyli adam vardı və o başdakı zurna toyunun şıdırğı vurhavuru da hələ bu həndəvərdə bir o qədər eşidilmirdi.

O vurhavur yavaş-yavaş qalxdı, camaat yavaş-yavaş dağılışdı, burada, qız evinin beş-üç yaxın qohumu, bir də beş-altı əlsiz-ayaqsız arvad qaldı və birdən tarçı Vəli baxıb gördü ki, günün işığı da çəkilib gedib, ortadakı samovar da bayaqkı samovar deyil və heç bu həyətin özü də bayaqkı həyətə oxşamır...

Sən hələ bu dünyanın işinə bax: bu tarı çalan da elə bil tarçı Vəli deyildi, bu həyətə doluşmuş adamlar idilər, onlar gedəndən sonra tar öz-özünə kökdən düşdü, tarda tar səsi qalmadı və o zurnanın züyültüsü birdən bütün kəndi ağzına aldı.

Əlacı olsaydı, indi usta Vəli bu tarı heç çalmazdı da, amma əlacı yox idi, çünki qız evinin qohumları və burdakı beş-üç əlsiz-ayaqsız arvad da oynamaq istəyirdi.

Usta Vəli çalırdı, həm də dodağının altında danışırdı, ürəyində bu dünyanın ünvanına qəribə sözlər deyirdi.

Qavalçalan Qazlı Məhəmməd o qavalı bir az da asta döyəcləsəydi, tarçının dediyi o sözləri bəlkə də eşitmək olardı, amma qazlı Məhəmməd var qüvvəsini əllərinə vermişdi, qavalı gücü gəldikcə döyəcləyirdi – guya ki yorulmuş qoca tarçının abırını örtmək istəyirdi, amma tarçı yorulmamışdı, onun tarı sadəcə kökdən düşmüşdü və elə məsələ də burasında idi ki, o tarın bir də köklənə biləcəyinə ustanın ümidi yox idi.

Usta gözlərini dolandırıb elə bil hey bayaqkı gün işığını axtarırıdı, ancaq gün işığı bu həndəvərdən tamam çəkilib getmişdi, bircə göyün üzündə müxtəsər işıq qalmışdı.

Tarçı Vəli bayaqkı işığı niyə axtardığını bilmirdi, bu tarı niyə çaldığını