bilmirdi, ancaq çalırdı, çünki çalmasaydı olmazdı...

O başdakı zurnanın züyültüsü dünyanı dağıdırdı, burada Məhəmmədin qavalının gumbultusu ustanın əsəblərini yerindən oynadırdı, amma o, qavalçıya da heç nə demirdi, çünki tarçı hələ də üsrəyində bu dünyanın ünvanına qəribə-qəribə sözlər deyirdi və ürəyində bu dünyanın ünvanına dediyi o sözlərin arasına tarçı heç bir ayrı söz qatmaq istəmirdi.

...Sonra tarçı Vəliyə elə gəldi ki, ortadakı arvadlar da yalnız Məhəmmədin qavalına oynayırlar, tar səsinə qulaq asan yoxdur.

Sonra baxıb gördü ki, göyün üzündən də işıq çəkilib gedir, kəndə axşam düşür.

Qaranlıq düşəndən sonra oğlan evindən gəlini aparmağa gəldilər: qapının o tayında zurna çalındı, qapının bu tayında tar çalındı.

Tarçı Vəli bir vaxt baxıb gördü ki, burdakı adamlar da qapının o tayında çalınan zurnanın səsinə oynayırlar, tarçı Vəli bunu aşkar gördü və onda tarçı Vəlinin bu dünyanın ünvanına deməyə də heç bir sözü qalmadı.

O, tarını qoltuğuna vurub, toyu dinməz-söyləməz tərk elədi və gəlin gedəndən sonra, toy sovuşandan sonra bu işi ayırd eləmək üçün Rüstəm kişi tarçı Vəlini çox axtardı, tapa bilmədi, çünki tarçı Vəli yenə gedib çayın dikində, öz həmişəki xəlvəti yerində