Əkrəm Əylislinin hekayəsini təqdim edir.


Tarçı

Əgər Rüstəm kişi sözünün üstündə möhkəm durmasaydı, yəqin qız toyuna da zurnaçı çağıracaqdılar.

Amma Rüstəm kişi sözündə möhkəm dayandı.

Dedi:

- Ayıbdır, günahdır, yaxşı deyil. Yüz ilin qonşusuyuq. Hər gün üz-üzə gəlirik. Mən onu burada qoyub toya ayrı sazanda çağıra bilmərəm.

Və toy gününün axşamı o elə öz hasarındanca boylanıb tarçı Vəlini səslədi:

- Usta, axşamın xeyir, - dedi. - Tarı sazla. Bilirsən də, sabah bizdəsən.

Sabah kənddə toy olacağını tarçı Vəli əlbəttə bilirdi.

Üstəlik, Rüstəm kişinin evindəki söhbətdən də tarçı Vəlinin xəbəri vardı. Bilirdi ki, onu sabahkı toyda çalmağa məhz qonşuluq xatirinə çağırırdılar. Qız toyuna, o da qonşuluğa görə...

Buna baxmayaraq tarçı Vəli Rüstəm kişiyə ayrı bir söz deyə bilmədi.

- Tar sazdır, - dedi və bu vaxt beynindəmi, başındamı, haradasa tar siminin cingiltisinə oxşayan sızıltılı bir səs eşitdi.

Sonra tarçı istədi ki, bir uşaq yollayıb qavalçalan Qazlı Məhəmmədi çağırtdırsın, təzə çıxan havalardan bir-iksini çalıb məşq eləsinlər, ancaq tez də fikrindən döndü, çünki əsas toy oğlan evində olacaqdı və tarçı Vəlini o toya çağırmamışdılar.

Bir də axşam buralarda tar səsi eşidilsəydi, Rüstəm kişinin evindəki sazanda söhbəti təzədən başlana bilərdi və orada belə bir söhbətin bir də başlanacağını fikirləşməkdənsə, tarçı Vəli üçün ölüm yaxşı idi.

Qaş qaralanda oğlan evinin rayondan çağırdığı zurnaçılar dəstəsi gəlib çıxdı.

Bir az keçdi – orada, kəndin o başında sabahkı toyun xudmani şənliyi başlandı və tarçı Vəli o zurnanın cır səsini eşidib yenə dəhşət içində fikirləşdi ki, ya bu kəndin camaatının ağlı çaşıb, ya da onun, tarçı Vəlinin bu dünyada musiqi deyilən şeydən daha heç bir xəbəri yoxdur.

Zurna səsi tez kəsildi, çünki bu hələ toy deyildi, sabahkı toyun müxtəsər xəbərdarlığı idi və çalğı bir az da uzansaydı, sonra kənd uşağının əl-ayağını toy evinin həndəvərindən səhərəcən yığışdırmaq olmazdı.

Tarçı Vəli hasardan