Təqva ərəb dilində “çəkinmək, uzaq durmaq” mənasını verən “vəqayə” kökündəndir. Lüğət alimləri yazırlar ki, vəqayə – bir şeyi, onun üçün zərərli olan təhlükədən qorumaq deməkdir.





Nəhayət, təqvanın üçüncü və ən üstün dərəcəsi budur ki, insan, onu Allahdan yayındıran hər şeyə arxa çevirsin, bütün diqqətini Allaha yönəltsin. Qurani-kərimdə müsəlmanlara məhz təqvanın bu dərəcəsinə yetişmək tövsiyə edilir: “Ey iman gətirənlər! Allaha münasibətdə layiqincə təqvalı olun!” (Ali-Imran, 102).

Təqva sahibləri ayə və hədislərdə “müttəqi” adı ilə tanıtdırılır. Həzrət Əli (ə) müttəqiləri belə xarakterizə edirdi: “Müttəqilə¬rin əməlləri pak, gözləri ağlar, qəlbləri Allahdan qorxandır”.

Qurani-kərimin Bəqərə surəsinin ilk ayələrində təqva sahiblərinin xüsusiyyətləri aşağıdakı şəkildə bəyan edilir: “Bu, (haqdan gəlməsinə) heç bir şəkk-şübhə yeri olmayan, təqvalılara doğru yol göstərən kitabdır. O kəslər ki, qeybə inanır, namaz qılır və onlara verdiyimiz ruzidən (ehtiyaclılara) paylayırlar. O kəslər ki, sənə endirilənə (Qurana) və səndən əvvəl endirilənlərə (digər səmavi kitablara) iman gətirir və axirətə də şəksiz inanırlar. Məhz onlar öz Rəbbləri tərəfindən (göstərilmiş) doğru yoldadırlar. Nicat tapanlar la onlardır” (Bəqərə, 2-5).

Bir gün Həmmam adlı mömin bir şəxs Həzrət Əli ibn Əbu Talibdən (ə) xahiş etdi ki, təqvalıların xüsusiyyətlərini sanki görürmüş kimi onun üçün təsvir etsin. Əli (ə) əvvəlcə qısa izahat verməyi kafi bilib belə söylədi: “Ey Həmmam, Allaha münasibətlə təqvalı ol və yaxşı əməllər et: “Həqiqətən, Allah təqvalılarla və yaxşı iş görənlərlədir” (Nəhl, 128)”. Lakin Həmmam bu qısa nəsihətə qane olmayıb Imam Əlini (ə) and verdi ki, təqvalıları daha artıq vəsf etsin. Bu zaman Həzrət Əli (ə) “Nəhcül-bəlağə” xütbələri sırasında 184-cü yerdə duran məşhur xütbəni söylədi: “Allah onlarda təcəlla edəndə Allahdan savayı hər şey onların gözündə xırdalaşar. Cənnətə elə münasibət bəsləyirlər ki, sanki onu görür və içindəki nemətləri dadırlar.