Vusaleyle Vusal sosial webekelerin birinde taniw oldular. Dogum tarixleri eyni, ad uygunlugu onlarda bir-birlerine maragi daha da artirdi. Vusalin semimi yazilarindan qiz hiss edirdi ki, gunbegun oglana daha cox aliwib baglanir. Bu arada Vusale cox gozel qiz idi. Bir muddet yaziwdilar, qerara aldilar ki, telle daniwsinlar. Yazilarina heyran olan bu qiz, oglanin sesinin, daniwiginin da sehrine duwdu. Bir gun Vusale bildirdi ki, yaxin refiqemin ad gunune hazirlawiram, bu gun ola bilsin daniwa bilmedik. Vusal da xow istirahetler arzu edib bildirdi ki, eybi yox, ele ise men de coxdandi emioglumu gormurem onunla goruwerem. Qiz hazirlawib merasime yola duwdu. Vusal da emioglunun evine catanda onu hazirliqli gordu. Hara bele soruwanda, sevdiyim qizin ad gunune gedirem, gel birlikde gedek. Vusal etiraz etmedi. Wenlikde hami eylenir, genclerse bir-birlerini bir an bele unutmurdular. Vusale qonwu otaga makiyajini tezelemeye kecdi, meclis olan otaqda tam sakitlik hokm surdu... Indi ise isteyirem niwanlimin emisi oglu Vusal tost desin, deye sebebkarin sesi ewidildi. Vusal soze bawladi... Men bu meclisde kimseni tanimasam da, cox dogma atmosfer... Vusale elinde qelem o biri otaqda donub qalmiwdi, artiq qulaqlari da tutulmuwdu, ewitmirdi: Allahim, ola bilmez bu odur! Nehayet ozunde guc tapib haminin yanina gelmek istedi. Qapinin giriwinde elinde bade, ayaq ustde dayanan Vusala gozu satawdi... Tez elini uzune tutub aglayaraq otaga qayitdi. Xeyallari bowa cixmiwdi, aglinda qurdugu dunya ucub dagilmiwdi. O heyatinda bu qeder cirkin insan gormemiwdi...