Sakit, isti və günəşli bir gün idi. Bir mələk
cənnətdən qaçdı, yaşlı dünyamıza endi və
tarlalarda, meşələrdə, şəhərlərdə və kiçik
kəndlərdə dolaşmağa başladı.Günəş batar-
batmaz qanadlarını açdı və:
'Ziyarətim bitdi, artıq işıq dünyasına geri
qayıtmalıyam. Fəqət, buradan bir xatirəylə
dönmək istəyirəm.' -dedi.
Gözəl bir çiçək baxçasına baxdı və:
'Bu çiçəklər qədər gözəlini, bunlar qədər xoş
qoxanını görmədim. Onun üçün xatirə olaraq
bu çiçəkləri götürəcəm' -dedi.
O sırada irəlidə, gülyanaqlı bir körpə gördü.
Körpə gülümsəyərək anasının üzünə baxırdı.
Bunu görən mələk öz-özünə :
'Bu körpənin gülümsəməsi, buketdən də
gözəldi. Onu da özümlə aparmalıyam.'
Bunları söylərkən, körpənin beşiyini, körpəyə
və beşiyə bir sel kimi axan anasının sevgisini
gördü mələk. O anda yenə öz-özünə dedi:
'Ananın körpəsinə olan sevgisi bu dünyada
gördüyüm ən gözəl şeydi. Bu sevgiyi də
bərabərimdə aparmalıyam.'
Bu üç xəzinəylə birlikdə cənnətə doğru qanad
açdı mələk. Cənnətin qapısından içəri
girmədən öncə:
'İçəri girməmiş, xatirələrimə bir göz atım'-
dedi.
Əlindəki buketə baxtdı, bütün güllər
solmuşdu. Körpənin üzünə baxanda, körpənin
gülümsəməsi də yox olmuşdu. Ananın
sevgisinə baxdı, o bütün gözəlliyi ilə yerində
dururdu. Solmuş gülləri və gülümsəməyi
cənnətin qapısında atdı və qapıdan içəri girib
cənnətdəki hər kəsi yanına çağırdı :
'Budur dünyada tapdığım və cənnət qədər
gözəlliyini
itirməyən tək şey - Ana sevgisi!"