Kiyan Xiyavın hekayəsini təqdim edir.


Haçansa burada top oynamışam

Evim şəhər mərkəzindən uzaq, bilim xiyavanında yerləşir.

Bilim xiyavanından zindana qədər 100-150 metr olar.

Torpaqlı bir küçədən üzü yuxarı getməlisən.

Getdim.

Bu an düz zindanın qabağındayam.

Əlimi dışardan duvarına sürtə-sürtə gedirəm.

Daşları sal-sal, və də çox tinkəlidir.

İdman çantamda bir futbol topu var, bir cüt başmaq, bir cüt corab, bir köynək, bir tünikə.

Salon düz zindanın qarşısındadır.

Qabağında bir zantiya dayanmış, içində iki-üç polis, bir əsgər. Baxıb huyuxub qalıram: bunlar mən gələn küçədən gəlmədilərmi indicə?!

Çox gözəl bir maşındır.

Alməmmədli küçəsinin uşaqları, dayima onu sürürlər düşlərində. amma məçidin tabutu meyit qoxuyan kimi, o da nəsə qoxuyur.

Baxıram.

İçindəki iki-üç polis yoxdur.

Hava bir az soyuğa çalır, bir azacıq da od verir nədənsə.üşüyürəm, qızışıram, içimdə bir ac it sümük gəmirir.

Kürəyimlə başım dartışmadadır.birində hava soyuq, birindəsə qızğın.

Beynimin qaranlığında bir əməkdaş öyrətməni düşünürəm.

Erkən onu oxulumuzun sorumlusuyla bir yerdə görmüşdüm.

Həyətin bir bucağında, öyrəncilər üzərinə bir şeylər yazmış duvara dayanmış, astaca himləşirdilər.

İkisinin də qaşında anlaşılmaz bir düyün.

Çox görsəm də, fiqorlarını heç zaman anmadığım bir sorumlu, bir öyrətmən tayfası.

İndi amma anıram.

Bu an gördüm onları görməsəm də.kimlərinsə gözlərini oğurlar kimi baxdım.o yan-bu yana baxıb da göz altı baxdım.

Zantiya artıq orada deyildi.

Lapdan sevindim. İstidənmi, soyuqdanmıydı, bilmədim. Bilmədim, amma sevindim.

Bir zantiya hızıyla həyətdən keçib, salon qapısına çatdım.zantiya oradaydı.

Mən yetişər-yetişməz dal qapısı açıldı.

Heç bir şeyi anlamadan, düşünmədən, sankı maşın lapdan məni somurdu.təkcə iki əl gördüm.

Biri qapını açdı, biri qapını örtdü.dəlimi olmuşdum, yoxsa yuxumu görürdüm, anlamadım.

Bir də baxdım, salon basamaqlarında oturmuşdum.

Uzanıqlı bir