durumda oturmuşdum.

Elə bil heç özümdə də deyildim. bir şüt səsinə ayıldım kimi oldum.

Qulam idı, salonun düz ortasından qapıya güpədi: qooool!

Düşündüm. bura nə qədər gözəldir! mən haçansa burada top oynamışam.

Burada qollar vurub da alqışlar qazanmışam.

Vay anam,vay! Birdən mənə nə gəldi?!

Yenə dəli mi oldum?

Yenə yuxu mu görürəm?

Burası haradır bə?!

Bu maşının şüşəsinin ardından kı heç bir şey görünməyir!

Üşüyürəm, qızışıram, burnumu bir yanıq qoxusu incidir.

Gözlərimi açıram.

Yox, mən maşında deyiləm, salondayam.

Qulam aslan kimi bəkdə dayanmış. Mənsurun qıçı qıçına dolaşır, babəkin ürəyi qalxır.

Cəlil sol dizini tutmuş, mənsə bu başdan o başa driblləyərək, at kimi qaçmaqdayam.

Hə, qaçıram,amma burası salon mu, yoxsa oxul həyəti mi, bilmirəm.

Artıq bir oxul görünür gözümə.uzaqdan da deyl, lap da yaxından.oxul yerlə göy arasında tikilmiş. Odla suyun arasında bir yer kimi.özü də daşdan tikilmiş.daşları zindan daşları cinsindən.

Bu oxulda nə bir şey öyrədilir, nə bir şey öyrənilir. Yalnız bir oxuldur daaa, yerlə göyün, odla suyun arasında. Ortasından bir çay axır. Bir çay kı qaranquş qanı deyirsən.

Bir şeir yazıb rızaya oxuyuram.

Rıza indi vəkildir.

Yarğılamağa vurnuxur illərdir məni.şeiri düşünməyib də cırıb tökür o çaya. Çayda balıq görünmür. Amma hər çayın özünə özəl bir balığı var. Mən gözümü açıram, köksümdə bir balıq çalıxlamadadır.

Balıq qaranquş rəngində.balıq qızıl, balıq üzən, balıq qızılüzən balığı. Dadlı, duzlu, gözəl, amma tor içində. Öləcəyi, qalacağı bəlli olmayan bir balıq.

Bu balığı seyr edirkən, boynumda bir qarmaq duydum. On barmaq bir qanlı qarmaq olmuşdu.

Sağ yanımda oxul sorumlusuydu, sol yanımda əməkdaş öyrətmən. Bir an qulamı düşündüm, salonun düz ortasından bir şüt nalladı: qooool!

Hərəsinə bir şillə nallamaq içimdən keçdi.

Amma mənsuru anarkən, qıçım qıçıma dolaşıb, babək kimi də ürəyim qalxdı.

İçimdə olan hər şeyi qaytarıb qusdum. Sonra bir ah