Məhəmməd Əli Nəhavəndin şeirlərini təqdim edir.


Tam qərib

Mənə nələr anlatdı sürgün günlərim
mənə nələr andırdı yorğun illərim

nələrdən söz verib nələr göstərdilər boş əllərində
mən onların ətəşlərinə ürəyimdə yer verdim
ətəşlərini ahlarımla söndürdüm
ağrılarının ağırlıqlarını çiyinlərimdə daşıdım
heç bir unutmadan gördüklərimi, acılıqlarını
aclığımla hörüb içimdə saxladım
yol uzanmasın diyə
qırıldım əllərindən hərdənbir

özümü şeir gəmisində dörd bir yana çaldım
bir-iki silkindim inciklərimi dənizlər bağrına
bir-iki bağırdım yaralarımı qalalar başında
bir-iki çağırdım yorğun ellərimi
bir-iki çımxırdım qaranlıqlarıma
azca yüngülləndim, endim kəndimə
beləcə ömrümün bezikdirən günlərindən, illərindən
zərərli çıxmadım
ancaq gözü bağlı qaldı dil bağlılığım
- dili bağlı qaldı öz bağlılığım
vətənə - elə-dilə
tam qərib yaşadım, dörd bir çağımı.


Burayadək

Tufan olub yıxdım sınırlar içdən-eşikdən -
yoxladım,
qaytardım özünə qurğularını
bulud olub öfkəmi dağ-daşa çaldım
şimşək olub çaxnaşdım qürurumda
qaytardım özümə öz atəşimi
qorxular içində böyüdüyü höyüş nələrimi
heç məndən axtarma

minlər kəz ölümləyib qılışlar ağzından qurtulmuşam
minlər kəz budalanmışam, körpə diləklərimdən
- köhnə istəklərimdən
... qırıla-qırıla gəlmişəm burayadək
sürəcək hələ də qovğalarını məndə yaşam
... sürünə-sürünə gəlmişəm burayadək
heç bir rəhmə qalmadan
ağır qışlarımın yorğun nisgillərindən
heç məndən axtarma
... kürüyə-kürüyə gəlmişəm burayadək
bu həyat sürəcək yaşamı məndə
məni yaşadacaq durduğu qədər
...