bacısını qucaqladı. - Baci, biz bir daha yetim qaldiq. Atamiz ölüb. Müsafir təəccüblənərək: - Onu haradan cixartdın? Mən axı elə söz demədim, - dedi. - Atam da dünyadan köçəndə anamın ilk sözləri bu olmuşdu... Musafir onlari bağrina basib onlara qoşuldu... Əkbər və Suğra Kufənin yarıqaranlıq küçələrində əllərində süd dolu bardaqlarla bir evə sarı tələsirdilər. Kufə küçələri yetimlərin ah-naləsi ilə dolmuşdu. Səndələyərək, mübarək evə tərəf tələsən yetimləri heç kəs sakitləşdirə bilmirdi. Çox keçmədi ki, Kufə küçələrini: “Vallahi, ədalətin sütunlari qırıldı” nidası bürüdü. Aləm qaraya büründü. Müsəlmanların əmiri rəzillərin ən rəzilinin əli ilə qətlə yetrildi. Mövlanın zərbə dəyən andakı sözü əslində bütün ömrümüzün hədəfinə çevrilməlidir. Mövla zərbə dəyən anda bu sözləri zikr etdi: “Kəbənin Allahına and olsun ki, qurtuldum”. İlahi, bizi Mövla Əli (ə) vilayətində sabitqədəm et.