etdiyinə peşman olmuşdu.

Hz. Âdəm’in uşaqlarının bir-birləri ilə evlənmələrinin dindəki yerinə gəlincə; Hz. Âdəm’dən Peyğəmbərimizə gəlincəyə qədər bütün peyğəmbərlər haqq dini təbliğ etmişlərdir. Dinin təməli olan îman əsasları həmişə eyni qalmışdır. Ancaq şəriət dediyimiz, ibadət və dünyaya aid işlərdə Hz. Âdəm’dən Peyğəmbərimizə qədər hər dövrün qaydalarına, insanların ehtiyaclarına görə bəzi hökmlər dəyişərək gəlmişdir. Cənab-ı Haqq hər dövrün insanının yaşayışını və mənfəətini nəzərə alaraq hər ümmətə ayrı bir şəriət göndərmişdir. Mâidə Sûresinin 48. âyəsində bu haqda, “Sizin hər biriniz üçün Biz bir şəriət və açıq bir yol təyin edək” buyurulur.

Bediüzzaman da bu məsələni belə izah edir: “Əsirlərə görə şəriətlər dəyişər. Bəlkə bir əsrdə ayrı ayrı şəriətlər, peyğəmbərlər gələ bilər və gəlmişlər. Hâtəmü’l-Ənbiya’dan (a.s.m.) sonra şəriət-ı kübrası (büyük şəriətə) hər əsirdə müxtəlif şəriətlərə ehtiyac qalmamışdır.

Məsələn, Yəhudilər ancaq havralarda, sinagoglarda, Xristianlar sadəcə kilsələrdə ibadət ede bilərkən, biz Müsəlmanlar hər yerdə namaz qıla biliriik. Yenə dəvə və qoyun kimi heyvanların iç yağları Hz. Musa’nın şəriətində haramkən, bizim dinimizdə halâldır.

Hz. Âdəm isə ilk insan və ilk peyğəmbərdir. Allah ona da bir din və bir şəriət göndərmiş və öyrətmişdi. O da Allah’ın özünə göstərdiyi şəkildə hərəkət edirdi. Cənab-i Haqq, Hz. Âdəm’in uşaqlarının bir birləriylə evlənməsini də bir zərurətdən halâl etmişdi. Çünki insan nəslinin artması əsasıydı. Başqa insan da olmadığına görə, bir zərurət olaraq Adəm övladlarının bir-birləri ilə evlənməsi lazımıydı. Bu âdət bir müddət davam etdi,ancaq insanlar çoxalınca belə bir evliliyə ehtiyac və zərurət qalmadı və bu tətbiqat da aradan qaldırılmış