cinsi əlaqəyə (xüsusilə qadınlarda) uzunmüddətli ikrah hissi, soyuqluq əmələ gətirə bilər.
Çox vaxt, hətta bir-birini həqiqətən çox sevən ər-arvadlar da cinsi əlaqə məsələsində ümumi “Dil” tapa bilmirlər. Arvadın istək-arzularına kişinin diqqətsizliyi, arvadın öz arzu və istəklərini deməyə utanması nəticəsində də konfliktlər əmələ gəlir.

Hər bir şəxsin xarici görünüşü müxtəlif olduğu kimi, onun şəxsiyyəti də müxtəlifdir. Ona görə də konfliktlər çox, onları əmələ gətirən səbəblər də müxtəlifdir. Əkər normal insanların yalnız xörək duzuna qarşı hissiyyatları müxtəlifdirsə (bu göstəriciyə görə 100-ə qədər müxtəlif xüsusiyyətli insanlar vardır), xasiyyətdə, psixikada müxtəlifliklər haqqında danışmağa dəyərmi?
Nikahda düzgün həmahəng cinsi əlaqə münasibətinin təşkil edilməsi, şübhəsiz ki, ər-arvadın hər ikisinin sağlamlığına, əhval-ruhiyyəsinə müsbət təsir göstərməklə irsi olaraq qazanılmış yüksək qıcıqlanmanı azaldır və ailədə mənəvi atmosferi yaxşılaşdırır.

Ən intim münasibət haqqında yalnız cavanlara yox, bütün ər-arvadlara sevgi sənətini öyrətmək lazımdırmı sualına son illərəcən mənfi və yalnız birmənalı cavab alınırdı. Əgər ana təbiət hər şeyi özü ölçüb-biçibsə, əgər “sevgi sənəti” sözü bəzilərinin dilində əxlaqsızlıq epnonimi kimi səslənirsə, bu nəyə lazımdır? Bu zaman Pifaqorun yalnız qadınlara müraciətlə dediyi, amma eyni dərəcədə kişilərə də tətbiq oluna biləcək “Ağıllı qadın! Əkər ərinin öz azad vaxtlarını sənin yanında keçirməsini arzulayırsansa, çalış ki, o heç yerdə sənin yanındakı qədər xoş əhval, razılıq hissləri, incəlik, təvazökarlıq hissləri görməsin” məsləhətini unudurlar.

Maddi vəziyyət və məişət şəraitinin yaxşılaşması, o cümlədən ailələrin əksəriyyətində aynca yataq otağının olması, fiziki əməyin azalması, ömrün uzanması və hamiləliyin idarə olunması imkanları bizim dövrümüzdə sevgi sənətinə yiyələnmək problemini xüsusilə aktuallaşdırır.

Bu gün ailələrin əksəriyyəti intim əlaqəyə zövq almaq, nəşələnmək üçün əl atırlar, özü də