səsi anidən
boğuqlaşdı və boğuq
səslə:
- “Mən bəlkə bu il uzun bir səfərə
çıxdım. Bəlkə başqa bir məkana, bəlkə...
Ömürlər
Allahın əlindədir.” Ağlamağa
başlamışdım.
Onun bu amansız xəstəliyini
düşündüm. Həkimlər atama bəlkə də bu xəstəliyin
çox
vaxt almayacağını söyləmişdilər. Amma
bunu bacıma kim demiş ola bilərdi?
Yoxsa
bunu özü də hiss etmişdimi? -“Nə düşünürsən?” – bacım bu dəfə güclü
bir səslə soruşdu – “bunları xəstə
olduğum
üçünmü söylədiyimi sanırsan? Əsla yox!
Bəlkə sağlam adamlardan uzun bir
ömrüm olacaq və sən nə zamana qədər
yaşayacaqsan? Bəlkə 20 il, bəlkə 40 il,
bəs sonra ?! Bir-birimizdən fərqimiz
yoxdur.
Hamımız köçəcəyik. Ya Cənnətə, ya
Cəhənnəmə. Allahu təalənin bu sözlərini
heç eşitmədinmi? : “Oddan
(Cəhənnəmdən)
uzaqlaşdırılıb, Cənnətə daxil edilən kimsə
muradına çatacaqdır.” (Ali İmran surəsi,
185) -“Allah rahatlıq versin!” –deyib
otaqdan
çıxdım. Bacımın səsi isə qulağımda əks
səda verdi: -“Namaz qılmağı unutma!” Səhər saat 8
idi. Qapının döyüldüyünü
eşitdim. Hələ qalxmaq vaxtı deyildi.
Ağlaşma səsi gəlirdi. “Axı nə olub?”.
Sualın
cavabı özünü çox gözlətmir. Bacımın vəziyyəti ağırlaşmış və atam onu
xəstəxanaya aparmışdı. O il tətilə gedə
bilmədik. Yəqin qədərimizə
evdə oturmaq yazılıbmış. Uzun bir
gözləmədən sonra...
Saat günorta 1-i göstərəndə atam xəstəxanadan evə zəng etdi:
-Onu indi ziyarət edə bilərsiniz. Tez
olun!” Anam atamın həyəcanlı
olduğunu, səsinin
dəyişdiyini dedi. Paltomu əlimə
götürdüm. Tələsik maşına mindik. Hər zaman
gəzməyə çıxdığımız yol xeyli uzun
görünürdü. Nə olub bu gün bu yola?
Qurtarmaq bilmirdi. Bu gün nə boğucu
və sıxıcı idi. Anam yanımda bacım üçün
dua edirdi. Axı o, yaxşı və dürüst bir qız idi.
Bir
gün belə vaxtını boş yerə keçirdiyini
görməmişdim.
Xəstəxanın çöl qapısına çatdıq. Budur,
ah-vay içində bir xəstə. Yol qəzasında yaralanmışdır. Üçüncünün
gözləri çıxmışdır. Bilinmir ki, bu dünya
əhlidir, yoxsa Axirət ?!
Əvvəl heç görmədiyim