m mənzərəydi.
Sürətlə
pilləkəni çıxdıq. Bacım ciddi nəzarət altında idi. “Sizi onun yanında
aparacağam”, -deyə tibb bacısı bizə
yaxınlaşdı və anama təsəlli verdi: “Huşu
indi-indi özünə gəlir.”
Bir nəfərdən artıq adamın girməsi
qadağan idi. Bax budur, ciddi nəzarət otağının
qapısının
pəncərəsindən, həkimlərin arasından
bacımın mənə baxan gözlərini görə
bildim.
Anam yanında durmuşdu. İlk dəqiqədən
sonra göz yaşlarını gizləyən anam
otaqdan
çıxdı. Çox danışmamaq şərti ilə yanına
girməyimə icazə verdi: “İki dəqiqə sənə
bəs edər!” Daxil oldum:
-“Bacım necəsən?”
Əlimi sıxdıqdan sonra cavab verdi:
-“”Əlhəmdulillə h, indi yaxşıyam.” Əlhəmdulilləh. Amma əlləri buz kimiydi.
Yanında oturmaq istəyəndə, bilmədən
ayağına toxundum, ayağını çəkdi.
-“Bağışla, səni narahat etdimmi?” –
soruşdum.
-“Əlbəttə yox. Sadəcə Allahu təalənin bu sözünü xatırladım: ”Qıçı-qıçına
dolaşacağı
zaman, aparılacağı yer Rəbbinin hüzuru
olacaqdır ! (Qiyamə surəsi, 29-30)”
Mənim
üçün dua et, qardaşım. Bəlkə yaxında Axirət günlərinin birincisinə salam
deyəcəyəm. Yolum uzun, tədarüküm isə
azdır.” Dediklərini eşitdikdən sonra
gözlərimdən
damla-damla yaş axmağa başladı.
Ağladım. Və bu sözlər bacımdan eşitdiyim son
sözlər
oldu. O artıq danışmırdı. Mən isə harada
olduğumu artıq
unutmuşdum. Hönkürtü ilə ağlayırdım.
Atam mənim üçün daha çox narahat olurdu. Bu cür ağlamağıma və otağıma
çəkilməyimə öyrəşməmişdilər . O həzin gün... Günün batması ilə
evimizdə uzun bir səssizlik hökm sürdü.
Qohumlar
gəldi. Söhbətlər. Gəlib-gedənin səsi bir-
birinə qarışırdı. Mənimsə bildiyim tək bir
şey var idi: “Bacım artıq vəfat etmişdi”. Kim gəldi, nələr dedi, artıq ayırd edə
bilmirdim. Allahım, haradayam, nələr
baş
verir? Ağlamaqdan yorulmuşdum.
Bacımın
kədərlənmiş halını düşünüb, ölüm barəsində söylədiklərini xatırladım: “Və
qıçın-qıçına dolaşacağı zaman” və
həqiqəti
anladım ki, “o gün aparılacağın yer
Rəbbinin hüzuru olacaqdır !” O gecədən
etibarən bacımın namaz qıldığı