yerə getmədim. O zaman anladım ki,
kim
anamın bətnini mənimlə bölüşdürüb,
çünki
biz əkiz idik. Kim üzüntülərini mənimlə
bölüşdürüb. Kim sıxıntılarımı uzaqlaşdırıb.
Kim hidayətim üçün dua edib. Kim
mənə ölümdən, hesabdan bəhs
edərkən gecələr
boyu göz yaşı töküb... Bu gün onun
qəbrdə ilk gecəsidir. Allahım, ona mərhəmət et, qəbrini nurla doldur.
Bu onun oxuduğu Qurani-Kərim... Bu onun
səccadəsiydi. Onunla yaşadıqlarım
günləri
bir-bir xatırladım və boş keçən
günlərimə
ağladım. Göz yaşlarımın arası kəsilmədi. Mənə
mərhəmət etməsi və məni bağışlaması
üçün Allaha dua etdim. Allahın onu
qəbrində nemətləndirməsi üçün dua etdim.
Və birdən özümdən bunu soruşdum:
-“Əgər mən ölsəydim? Sonum nə cür
olacaqdır?
Üstümə bir qorxu çökdü və bu suala
cavab belə axtarmadan yerimdən qalxdım.
“Allahu Əkbər, Allahu Əkbər” Sübh
azanı..
Fəqət bu dəfə nə qədər şirin.. Bir hüzur
və
rahatlıq hiss etdim. Müəzzinin dediklərini bir-bir təkrarladım.
Sevinirdim.. Axı Allahu
təalə mənə rəhm edib, möhlət vermişdi.
Sübh namazına qalxdım və hüzur
içində
namaz qıldım. Daha öncə bacımın qıldığı və onun son
namazı kimi... Daha səhər açıldıqda
axşamı gözləmirəm,
axşam olduqda isə səhərə