Bacımın ölüm anı (Olmuş hadisə) Özüm
də pis oldum :(( Ərəb ölkələrinin birində
olmuş hadisə Bacım solğun və yorğun
görünürdü, fəqət
hər zaman olduğu kimi Quran
oxuyurdu. Nə zaman axtarsan səccadəsində rüku
və
səcdə vəziyyətində və ya əllərini göyə
açaraq dua edən görərdin. Səhər-
axşam və
ya gecəyarısı fərq etməzdi. Hər zaman bu cür idi. Mən isə jurnal, kitab
oxumağa həvəskar
idim. O qədər çox videoya baxırdım ki,
bununla məşhur olmuşdum.
Vəzifələrimi
tam olaraq yerinə yetirə bilmirdim. Namazda da çox nizamlı deyildim. Bu
gün də həmişəki kimi üç saat
müddətində müxtəlif filmlərə tamaşa
edib,
videonu söndürdüm. Yaxınlıqdakı
məsciddən azan səsi gəlirdi. Yatağıma döndüm.
Bacım otağından məni səslədi. -“Nə
istəyirsən?”- deyə soruşdum.
Hiddətli səslə :
-“Sübh namazını qılmadan yatma!” –
dedi. Sonra da yanıqlı səslə:
-“ Aaa, sübh namazına hələ bir saat var,
bu
birinci azandır!” söylədi. Bacım, ölümcül
xəstəliyə tutulub, yatağa
düşənə qədər bu cür idi. Məni yanına çağırdı:
-“Qardaşım, bir yanıma gəl!”
-“Nə istəyirsən?”- deyə soruşdum.
-“Otur!” Oturdum:
-“Bacım, nə olub axı?” – deyə
soruşdum. Xoş və yumşaq səslə dilləndi:
-“Hər bir kəs (canlı) ölümü dadacaqdır.
Şübhəsiz ki, mükafatlarınız qiyamət
günü
tamamilə veriləcəkdir.” (Ali İmran
surəsi, 185) Bir an susdu və məndən soruşdu:
-“Ölümə inanırsanmı?”
-“Əlbəttə, inanıram.” – deyə cavab
verdim.
-“Etdiyin hər şeyə görə bir-bir hesaba
çəkiləcəyinə inanırsanmı?” -“Bəli, amma... Allah böyükdür və rəhmlidir.
Həm də həyat daha uzundur... Bacım,
ani
bir ölümdənmi qorxursan? – deyə
soruşdum.
-“Qardaşım bax! Filankəs səndən də yaşca
kiçik idi, amma yol qəzasında öldü.
Sonra filan, filan... Ölüm ömür diləməz.
Ölçüsü də
yoxdur.” –deyə cavab verdi. Bacımın bu
son sözləri eşitcək otağın qaranlığı qəlbimi sıxdı:
-“ Mən qaranlıqdan qorxuram, sən də
məni
ölümlə qorxutdun, indi mən necə
yatacağam. Həm də mən bu tətildə
sənin də bizimlə gəlməyə qərar verdiyini
sanırdım.” Bacımın