ölümlə yanaşı,
işgəncə üçün də istifadə edirdilər.
Azərbaycan nağıllarına inansaq,
bizdə cəza olaraq, insanı qatırın və
ya atın quyruğuna bağlayıb sürüyürdülər. Ermənilərin də
azərbaycanlılara qarşı bu
metoddan istifadə etdiklərini
vaxtilə qəzetlər yazıb. Lakin onlar at
yerinə traktor və yük
avtomobillərdən istifadə ediblər. Vəhşi heyvanlara yem etmə -
Bunun üçün məhkumu heyvanların
saxlandığı qəfəsə atırdılar. Bu
səhnə Azərbaycan tamaşaçısına
"Sehrli xalat" filmindən tanışdır.
Nizami Gəncəvinin əsərlərində də bu mövzuya toxunulub (burda isə
cəzalandırılacaq şəxs pələng deyil,
ac itlərin qarşısına atılır). İlanların içinə atmaq - Bu metod
əsasən isti ölkələrdə zəhərli
ilanların çox olduğu yerlərdə tətbiq
edilib. Bu cəzanın da icrası vəhşi
heyvanlara yem etmə ilə oxşardır.
Cəza zamanı əsasən gürzə və kobralardan istifadə olunur. Bu
ilanların çaldığı canlılar cəmi bir
neçə dəqiqə yaşaya bilir. Fillə tapdalama - Bu üsuldan əsasən
Hindistan və ona qonşu olan
ölkələrdə istifadə olunub. Edam
zamanı məhkum yerə uzadılaraq əli
və ayaqları bağlanır, üstündən fillər
keçirilirdi. Bu üsul ölümlə yanaşı, işgəncə üçün də istifadə olunurdu. Xalça - Edam zamanı məhkum
xalçaya bükülür, daha sonra süvari
dəstəsi nizamsız şəkildə xalçanın
üstündən keçirdi. Çingiz xanın
dövründə tətbiq olunan bu edam
forması yalnız zadəgan ailələrinə "nəsib olurdu". Bəlkə də "palaza
bürün, el ilə sürün" məsəli də
mənşəyini buradan götürür. Baş yarma - Qədim Amazonlarda,
Ekvatorial Afrika və Polineziyada bu
edam metodundan istifadə
olunurdu. Cəzalanacaq şəxsin başı
qılıncla ikiyə bölünür və o bir neçə
dəqiqə ərzində dünyasını dəyişirdi. Divar hörmə - Məhkumu hava
keçirməyən və işıq düşməyən
otağa salırdılar (ubliet). O da
susuzluq, aclıq və asfiksiya
nəticəsində tədricən ölürdü. Yaxud
da insanı tənha bir yerə qoyub ətrafına divar hörürdülər. Diri-diri basdırma - Bu üsul zamanı
cəzalandırılan şəxsi diri-diri
torpağa basdırırdılar. Qarın kəsmə - Bu metod