d ilk dəfə
qədim Roma və Yunanıstanda
istifadə olunub, Yaponiyada isə
hara-kiri adlanırdı. Oda atma - Bu edam növündə
insanların əlini və ayaqlarını
bağlayıb yanan odun üzərinə
atırdılar. Edam fərdi və kütləvi
yerinə yetirilə bilər. İnkvizisiya
dövründə Avropada kilsəyə qarşı çıxanları bu metodla
cəzalandırırdılar. İtalyan alim
Cordano Bruno odda
yandırılanlardan ən məşhurudur. Şallaqlama - Əsasən işgəncə və
bədən cəzası üçün istifadə olunan
bu üsul ölüm hökmünün icrasında
da tətbiq olunurdu. Çox vaxt
məhkum 40 şallaq vurulduqdan
sonra ölürdü. Rusiyada isə şallaq kimi göndən hazırlanan qamçıdan
istifadə olunurdu. Dəri soyma - Bu növ edam zamanı
insanın dərisi başdan-ayağa diri-
diri soyulurdu. Bu metodla böyük
Azərbaycan şairi Nəsimini edam
etmişdilər. Əfqanlar da bu
metoddan "şurəvilər"ə (sovet əsgəri) qarşı istifadə edib. Bunun
üçün əsirin əl-qolunu bağlayıb
yüksək dozada narkotik vurur və
dərisini soyurlar. Narkotikin təsiri
gedəndən sonra insan ağrı
şokundan ölürdü. Qaynatma - Cəzalandırılan şəxs əl-
qolu bağlanaraq böyük qaynar
qazana salınır. Cəza üçün su və ya
bitki yağından istifadə olunurdu.
Bu üsulla orta əsrlər Avropasında
saxta pul kəsənlər cəzalandırılırdılar. Süngüyə keçirmə - Fars
imperiyasında, Tailandda və
Avropada bu edam növü ilə
məhkumları diri-diri süngüyə
keçirirdilər. Əsasən isə
homoseksuallar bu metodla cəzalandırılırdılar. Ağır yüklə işgəncə vermə - Bu cəza
üsulu İngiltərədə əsasən
məhkəmədə ifadə verməkdən
boyun qaçıranlara və qeybdən
xəbər verənlərə tətbiq olunurdu.
Məhkum yerə uzadılır, sinəsinə taxta lövhə qoyulurdu. Lövhənin
üstünə qoyulan yükün miqdarı
tədricən artırılır və təqribən 3 gün
sonra məhkum ölürdü. Təkərləmə - Edamın bu növündə
məhkumu təkərə bağlayır və
diyirlədirdilər. Diyirlənən zaman
cəllad metal çubuqla məhkumu
qamçılayırdı. Kəndirlə bağlama - Bu metodla
edam zamanı məhkumu dirəyə
möhkəm bağlayırdılar. Nəticədə
arteriyalarda qanın hərəkəti
dayanır və məhkum