Əgər namaz ən xeyirli əməldirsə və
insanın mə`nəvi təkamülündə böyük
tə`sirə malikdirsə, nə üçün namaz qılan
müsəlmanlarda bu tə`sir bir o qədər də
müşahidə olunmur? Rəvayətlərdə
buyurulur ki, “namaz mö`minin me`racıdır”. Nə üçün uzun illər namaz
qılmış şəxs bir dəfə də olsa bu me`racı
hiss etmir?
“Ənkəbut” surəsinin 45-ci ayəsini
xatırlayaq: “Namaz (insanları) pis və
çirkin işlərdən uzaqlaşdırır”. Bəs nə üçün bir ömür namaz qılan
insan yenə də günaha yol verir? Ayə və
rəvayətlərdə zikr olunmuş bir çox
xüsusiyyətlərin namaz qılanlarda müşahidə edilməməsi sual doğurur.
Cavab budur ki, bizim qıldığımız namaz
əsl namazın zahiri formasının oxşarıdır.
Çoxumuz yalnız namazın son
cümləsində xatırlayırıq ki, namaz
qılırmışıq. Çox vaxt yadımıza düşməyən işlər namazda yadımıza düşür və namaz
boyu bu işləri götür-qoy edirik.
Məsələn, namazdan sonra dərsimiz
varsa, namazda dərs mütaliə edirik.
Ticarətlə məşğul olanlar namaz zamanı
alacaqları və verəcəkləri haqqında düşünür. Namaz adlandırdığımız bu əməli namaz hesab etmək olarmı?!
Bəli, bu sayaq namazlardan əslində
tövbə etmək lazımdır. Günahlar bir yana
dursun, yerinə yetirdiyimiz naqis
ibadətlərdən tövbə etməyin yeri var.
Əgər bir şəxs fikri tamam başqa yerdə olduğu halda sizə tə`rif və təşəkkür
edərsə bu diqqətsizlik sizə xoş gələrmi?
Biri ilə danışarkən yan-yörəyə baxıb,
başqa şey haqqında düşünmək
hörmətsizlik deyilmi? Əgər diqqətsizliyi
hörmətsizlik hesab ediriksə, qıldığımız namazlar ibadətdir yoxsa istehza?!
Həzrət Peyğəmbər (s) bir rəvayətdə
buyurur ki, namazı diqqətsiz qılan şəxs
Allahın onu ulağa çevirməyindən
qorxmurmu?
“Allahu əkbər” deyən şəxs şəhadət verir ki, Allahdan böyük olan yoxdur.
Dildə bu sözləri deyərkən qəlbdə bir
başqasına ümid etməyin mə`nası odur
ki, insan üçün Allahdan da böyük
kimsə var. Dildə bir söz deyib qəlbdə
başqa bir şey fikirləşmək Allahı məsxərə etmək deyilmi? Əgər bir şəxs
bizi tə`riflədiyi halda qəlbən tamam
başqa münasibətdədirs ə və əsl