oxşar başqa bir hadisə də diqqətəlayiqdir. Müsəlmanlardan biri o həzrətin yanında kasıblıqdan şikayət etdi. Dedi ki, nə məşğul olmaq üçün işi-peşəsi, nə də ailəsini saxlamaq üçün pulu var. Peyğəmbər ona tapşırdı ki, evinə gedib ehtiyacından artıq sayıla biləcək hər nə varsa yığıb gətirsin. O adam evinə getdi, az sonra kiçik bir palaz və bir boşqabla qayıtdı. Peyğəmbər palazı və boşqabı yanındakı müsəlmanlara göstərib soruşdu: “Bunları neçəyə alarsınız?”. Bir nəfər bir dirhəm pul təklif etdi. Peyğəmbər: “Kim bundan artıq pul verər?” – deyə xəbər aldı. Başqa birisi iki dirhəm verməyə razı oldu. Peyğəmbər palazı və boşqabı həmin adama verib iki dirhəmi aldı, sonra pulu malın sahibinə verib buyurdu: “Bir dirhəmə ailən üçün ərzaq tədarük et, bir dirhəmə də balta al”. Kasıb müsəlman bazardan özünə bir balta alıb gəldi. Peyğəmbər ona tapşırdı ki, səhraya gedib quru ağacları və kolları doğrasın, şəhərə gətirib satsın. Həmin gündən o adam odun toplamaqla məşğul olmağa başladı. Cəmi on beş gündən sonra dolanışığında xeyli irəliləyiş yarandı. Peyğəmbər onu görəndə buyurdu: “Qiyamət günündə layiq olmadığın sədəqəni aldığına görə alnına damğa vurulmuş halda məhşərə gəlməyindənsə, bu işin daha yaxşıdır”.

Bu iki rəvayət tənbəllik və ətalət içində qalıb, başqalarının əlinə möhtac olmağın dinimizdə nə qədər bəyənilməz hal olduğunu göstərir. Islam həmişə insanları zəhmətə, alın təri ilə dolanmağa, halal ruzi ardınca getməyə çağırır. Hətta özünün və ailəsinin dolanışığı üçün halal ruzi qazanmaq dinimizdə ibadət sayılır. Imam Əli ibn Əbu Talib (ə) insanın özünün qazanmaq imkanı olduğu halda başqasına əl açmasını kəskin tənqid edərək buyururdu: “Ən böyük eştiyacsızlıq camaatın əlində olanlardan gözünü çəkməkdir”. Həzrət Mühəmməd Peyğəmbər (s) isə: “Hətta misvak çubuğu üçün olsa belə, özünüzü başqalarına möhtac etməyin” – deyə