Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) zamanında müsəlmanlardan biri kasıblıqdan əziyyət çəkirdi. Nə bacardığı bir peşə, nə də xərcləmək üçün sərmayəsi vardı.



Əli hər yerdən üzülmüş müsəlman əlacı bunda gördü ki, Peyğəmbərin yanına gedib ondan pul istəsin. Bu məqsədlə Mədinə məscidinə gəldi, Peyğəmbərin hüzuruna daxil olub bir tərəfdə oturdu, o həzrətə yaxınlaşıb dərdini söyləmək üçün imkan gözləməyə başladı. Bu zaman eşitdi ki, Peyğəmbər öz səhabələrinə buyurur: “Hər kim bizdən nəsə istəsə, ona verərik. Amma kim başqalarına möhtac olmaqdan çəkinsə, Allah onu hamıdan ehtiyacsız edər”.

O adam Peyğəmbərin bu sözlərini eşidəndən sonra xahişini bildirməyə utandı və heç nə demədən evinə qayıtdı. Ertəsi gün yenə Peyğəmbərin hüzuruna gəldi. Bu dəfə də Peyğəmbərin eyni məzmunlu sözlərini eşidib, o həzrətdən nəsə istəməyə ehtiyac duymadı. Üçüncü gün də eyni hadisə təkrar oldu.

Kasıb müsəlman xahişini Peyğəmbərə çatdırmaq fikrindən birdəfəlik əl çəkdi. Qonşusundan bir balta kirayə aldı. Baltanı götürüb şəhər kənarındakı dağlara qalxdı, oradakı ağaclardan və kollardan bir az qırıb odun hazırladı, odunu şəhərə gətirib satdı. Pula bir az arpa unu alıb evə apardı, həmin undan çörək bişirib yedilər. Ertəsi gün bu işi davam etdirdi. Bir neçə gündən sonra özünə bir balta aldı. Artıq odunu öz baltası ilə doğramağa başladı. Get-gedə dolanışığı yaxşılaşdı. Odunun pulundan kənara qoyub yığdı, özünə iki dəvə aldı. Indi odunu dəvələrlə daşıdığı üçün daha çox işləyə bilirdi. Bundan əlavə, özünə xidmətçilər tutdu. Quru çörəyə möhtac olduğu günlərdən indi əsər-əlamət qalmamışdı.

Günlərin birində o adam yenə Peyğəmbərin hüzuruna gəldi. Başına gələn əhvalatı əvvəldən-axıra danışdı, halal ruzi qazanmaq yolunda çəkdiyi zəhmətləri o həzrətə anlatdı. Peyğəmbər onun söhbətini diqqətlə dinlədikdən sonra buyurdu: “Görürsənmi? Mən demişdim ki, hər kim bizdən nəsə istəsə, ona verərik. Amma camaatdan ehtiyacını üzən adamı Allah özü ehtiyacsız edər”.

Peyğəmbərin zamanında baş vermiş buna