mal-dövlətdən daha yaxşıdır”. Sələbə sakit olmadı, bir neçə gündən sonra xahişini təkrar etdi. Peyğəmbər bu dəfə ona buyurdu: “Məgər mən sənin üçün ülgü deyiləmmi? Məgər Allahın Rəsuluna bənzəmək istəmirsənmi? Vallah, əgər istəsəm, dağlar məndən ötrü qızıl-gümüşə çevrilər. Mən bunu etməyə qadirəm. Amma gördüyün kimi, Allahın mənim üçün yetirdiyi miqdara razıyam”.

Sələbə var-dövlət arzusunu heç cür sakitləşdirə bilmirdi. Üçüncü dəfə öz istəyini dilə gətirdi: “Ey Allahın Rəsulu, dua et ki, Allah mənə sərvət versin. Söz verirəm ki, Allahın da, kasıbların da, yaxınlarımın da haqqını verəcəyəm”. Peyğəmbər Sələbənin israrı qarşısında razılaşıb dua etdi: “Ilahi, Sələbəyə var-dövlət bağışla!”.

Bu duadan sonra Sələbə qoyun saxlamaqla məşğul olmağa başladı. Tezliklə qoyunların sayı artdı, sürü böyüdü. Artıq Sələbənin Mədinədəki həyəti ona darlıq edirdi. Buna görə də Mədinənin kənarında torpaq alıb ora köçdü. Əvvəllər Sələbə bütün namazları məsciddə, Peyğəmbərin arxasında camaatla qılırdı. Amma təsərrüfatı artdıqca vaxtı azalırdı, artıq gündəlik namazları qılmaq üçün Mədinəyə gəlməyə vaxt tapmırdı. Yalnız cümə namazlarını məsciddə Peyğəmbərlə qılırdı.

Bir müddətdən sonra Sələbənin sürüsü o qədər artıb-çoxaldı ki, Mədinənin ətrafındakı otlaq yerləri də ona darlıq etdi. Sələbə səhraya köçdü, Mədinə ilə əlaqəni itirdi. Indi o, heç cümə namazlarında da iştirak edə bilmirdi.

Peyğəmbər başqa imkanlı müsəlmanlar kimi Sələbədən də zəkat almaq üçün adam göndərdi. Amma gözünü pul tutmuş Sələbə zəkatı ödəməkdən imtina etdi: “Bu nə deməkdir? Məgər müsəlmanlar da cizyə ödəyən əhli-kitab kimi vergi verməlidirlər?”. Sələbənin bu azğınlığını Peyğəmbərə danışdılar. O həzrət təəssüflə buyurdu: “Vay olsun Sələbənin halına!”.

Var-dövlətə aludə olub öz yolunu azan adamların ən bariz nümunəsi Qarundur. “Qarun qədər dövlətli” ifadəsi zərbi-məsələ çevrilib. Bu real tarixi şəxsiyyətin əhvalatı həm Tövratda (“Ədədlər” kitabı, 16-cı fəsil), həm də Qurani-kərimdə (“Qəsəs” surəsi,