Bu günlərdə ənsardan bir qızı dəfn etdilər. Camaat dağılışıb gedəndən sonra gecə qəbristanlığa gəldim, qızın məzarını açdım, kəfənini əynindən çıxardım. Qayıtmaq istəyəndə şeytan mənə vəsvəsə etdi. Qızın gözəlliyi məni özünə çəkdi, meyitlə yaxınlıq etdim. Çıxıb getmək istəyəndə meyitdən belə bir səs eşitdim: “Ey cavan! Qiyamət gününün sahibindən qorxmursanmı? Məni çılpaq halda ölülərin arasında buraxdın. Kəfənimi soyundurdun, məhşərə cənabətli (qüsllü) halda gəlməyimə səbəb oldun! Vay halına ki, cavan bədənin cəhənnəm atəşində yanacaq!”.

Peyğəmbər bu etirafdan elə dəhşətə gəldi ki, Bəhlulun günahının bağışlanması haqqında dua etməkdən imtina etdi. Bəhlul Mədinə ətrafındakı dağlara çəkildi, iki əlini zəncirlə boynuna bağladı, ibadət və duaya başladı. Qırx gün tövbə etdikdən sonra Allaha yalvardı: “Allahım, bacardığım qədər tövbə etdim. Əgər dualarımı müstəcab edib günahımı bağışladınsa, öz peyğəmbərinə bu barədə vəhy göndər. Əgər bağışlamadınsa, bu dünyada məni yandır ki, qiyamət günündə hamının qarşısında rüsvay olmayım”.

Bu zaman Allah-təala Peyğəmbərə bu ayəni nazil etdi: “Onlar bir əxlaqsızlıq etdikləri, yaxud özlərinə zülm etdikləri zaman Allahı yada salıb, günahlarının bağışlanmasını istəyərlər. Günahları Allahdan başqa kim bağışlaya bilər? Onlar etdiklərini (gördükləri işin pis olduğunu) bildikdə (tövbədən sonra) bir daha ona qayıtmazlar” (Ali-Imran, 135).

Peyğəmbər Bəhlulu görmək üçün dağlara gəldi, öz əlləri ilə onun qolundakı zənciri açdı, üstündən toz-torpağı təmizləyib söylədi: “Müjdə olsun sənə, ey Bəhlul! Allah səni cəhənnəm atəşindən xilas etdi”. Sonra yanındakı səhabələrə belə buyurdu: “Günahlarınızı Bəhlul kimi