ifadəni bəzən “s” və ya “səav” formasında mötərizə içində verirlər.

Əhli-sünnə məzhəbində Peyğəmbərdən sonra nəslinə, həyat yoldaşlarına və səhabələrinə də salavat söyləmək ənənədir.

Peyğəmbərin adı çəkiləndə salavat söyləmək o qədər əhəmiyyətlidir ki, hətta namazda da bu vacib buyurulub. Təşəhhüd kəlmələrində Həzrət Mühəmmədin (s) adı çəkiləndən dərhal sonra salavat deyilməlidir. Hətta şafii məzhəbinin banisi Imam Şafii salavatsız namazın batil olduğuna fətva vermişdir. Imam Şafii şeirlərinin birində yazırdı:

Ey Allah Rəsulunun Əhli-beyti! Sizin məhəbbətiniz

Allah tərəfindən nazil olmuş Quranda bizlərə fərz (vacib) bilinib.

Sizin qədr-qiymətinizin ucalığı üçün bu kifayət edər ki,

Hər kim Sizə salavat göndərməsə, onun namazı sayılmaz.

Islam Peyğəmbərinin özünün bu barədə belə buyurduğu rəvayət edilib: “Hər kim namaz qılsa, amma mənə və Əhli-beytimə salavat söyləməsə, namazı qəbul olunmaz” (Sünənü Darqutni, II, 171; 1343-cü hədis).

Peyğəmbər buyurub: “Mənə naqis salavat göndərməyin”. “Naqis salavat nədir?” – deyə soruşduqda həzrət belə cavab verdi: “Allahım! Mühəmmədə Sənin salavatın olsun” – deyib, susmaqdır. Gərək belə deyəsiniz: “Allahım! Sənin salavatın olsun Mühəmmədə və Mühəmmədin nəslinə!” (Ibn Həcər Heysəmi. Əs-Səvaiqül-mühriqə, səh. 128-129).

Hədislərdən bu da məlum olur ki, hər hansı duanın və istəyin qəbul olması üçün əvvəlcə Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərə (s) və Onun nəslinə salavat söyləmək lazımdır. Həzrət Əli (ə) buyurub: “Mühəmmədə və AliMühəmmədə salavat göndərməyincə bütün dualar bağlı qalar (yəni müstəcab olmaz)” (Təbərani. Əl-Möcəmül-əvsət, I, 220 (721-ci sıra