edərəm ki, sevinəsən“. Həmin adam kağıza bu sözləri yazdı: ”Ey Əba Əbdillah! Filankəsə 500 dinar borcluyam, borcunu istəyir. Ona de ki, mənə bir az möhlət versin“. Imam kağızı oxuyandan sonra evə keçdi, əlində min dinarlıq pul kisəsi ilə qayıtdı. Pulu o adama verib buyurdu: ”Bu pulun 500 dinarını borclu olduğun adama ver. Qalan 500 dinarla da öz yaşayışını təmin et. Bundan sonra ehtiyac üçün yalnız üç cür adama ağız aç: dindar adama, insaf-mürüvvəti olan adama və bir də ailəli adama. Dindar adam öz dinini qorumaq (yəni dinə əməl etmək) naminə sənə kömək edər. Mürüvvətli adam öz ad-sanından utanıb sənin ehtiyacını ödəyər. Ailəli adam isə başa düşər ki, sən ona ağız açmaqla özünü əskildirsən. O da səni əliboş qaytarmaqla abrını tökmək istəməz“.

”Insanlar dünyanın kölələridir. Din onların dilində əyləncəyə dönüb. Öz dolanışıqlarını təmin etmək üçün dini istədikləri cür fırladıb dəyişdirirlər. Amma bəla ilə sınağa çəkiləndə məlum olur ki, əsl dindarların sayı necə azdır“.

”Allah bəndəni özündən (yəni Allahdan) o zaman qafil edir ki, ona bol nemətlər verir, amma şükr imkanını ondan alır“.

“Dünyanı nə qədər nəfis və gözəl saysalar da, Allahın mükafatı (cənnət) bundan daha üstün və qiymətlidir. Əgər bütün bədənlər sonda ölmək üçün yaradılıbsa, onda Allahın uğrunda qılıncların altında qətlə yetirilmək daha üstündür. Əgər ruzilər əvvəlcədən bölünübsə, onda ruzi qazanmaq üçün tamahı azaltmaq daha yaxşıdır. Əgər bütün mal-dövlət axırda tərk olunmaq (öləndə bu dünyada buraxmaq) üçündürsə, onda insanın qoyub-gedəcəyi mal üçün simiclik etməsi nədəndir?”

“Sizə təqvalı olmağı vəsiyyət edirəm. Çünki Allah zəmanət verib ki, hər kim təqvalı olsa, onu xoşlamadığı (pis) vəziyyətdən çıxarıb, xoşladığı şəraitə salacaq, gözləmədiyi yerdən ona ruzi verəcək”.

“Görmürsünüzmü ki, haqqa riayət olunmur, batilə son qoyulmur? Elə bir vəziyyət yaranıb ki, mömin insan Allahın görüşünə getməyi (yəni ölümü) seçməli olur. Mən ölümü – xoşbəxtlik, zalımlarla birgə (yəni onlara tabe