görünürdü, heç vaxt rahat olmurdu. Ehtiyac olmadan danışmaz, çox susardı. Sözünün əvvəli də, axırı da bütöv və aydın olurdu. Qısa danışardı, uzunçuluq etməzdi, amma məqsədini bütöv çatdırardı. Xoş əxlaqlı idi, camaatla yumşaq davranırdı. Heç kimə haqsızlıq etməz, heç kimi aşağılamazdı. Allahın nemətləri az da olsa, onları çox sayardı. Yeməyi nə çox tərifləyər, nə də məzəmmət edərdi. Dünyaya və onun nemətlərinə görə qəzəblənməzdi. Amma haqqı müdafiə etmək üçün qəzəblənəndə ona yardım göstərilincəyə kimi (yəni haqsız adam peşman oluncaya və ya başqaları tərəfindən zərərsizləşdirilincəyə kimi) heç kimi tanımaz və sakit olmazdı. Özünə aid olan məsələlər barədə qəzəblənməz, kükrəyib-coşmazdı. Nəyi isə başqasına göstərmək istəyəndə bütün əli ilə işarə edərdi (yəni barmağı ilə və ya başı ilə, gözü ilə işarə etməzdi). Təəccüblənəndə ovuclarını çevirərdi. Danışanda əli ilə də bəzi hərəkətlər edər, adətən, sağ əlinin ovcunu sol əlinin baş barmağına toxundurardı. Qəzəblənəndə üzünü kənara çevirərdi. Sevinəndə gözlərini qıyardı. Gülüşü adətən təbəssüm şəklində olardı, bu zaman yağış damcıları kimi yaraşıqlı dişləri görünərdi”.

Imam Həsən (ə) buyurur ki, Hinddən eşitdiklərimi uzun müddət qardaşım Hüseynə (ə) demədim. Xeyli vaxt keçdikdən sonra bunları Ona danışdım. Məlum oldu ki, Hüseyn (ə) də bütün bunlar barədə atam Əlidən (ə) soruşubmuş. Hüseyn (ə) dedi ki, Peyğəmbərin evdəki davranışı barədə atamdan soruşdum, belə cavab verdi:
“Peyğəmbərin hansı evdə (yəni xanımlarından hansı birinin hücrəsində) qalması Onun özündən asılı idi (bu məsələdə Allahdan göstəriş almırdı). Evdəki vaxtını üç hissəyə bölərdi. Vaxtın bir hissəsini izzət və cəlal sahibi olan Allaha (ibadətə) həsr edərdi. Bir hissəni ailəsinə, qalan bir hissəni də özünə ayırardı. Özü üçün ayırdığı vaxtı da iki hissəyə bölərdi: vaxtın yarısını özünə həsr edərdi, yarısını da camaata. Istisnasız olaraq hamının məsələləri ilə məşğul olar, köməyini heç kimdən əsirgəməzdi.
Insanlardan ötrü ayırdığı vaxt ərzində adəti