i bu idi ki, fəzilət əhlinə (yəni imanda üstün olanlara) üstünlük verərdi və insanların ehtiyaclarını təqvalarına uyğun olaraq qarşılayardı. Insanları yalnız o işlərlə məşğul edərdi ki, bunun nəticəsində islah olsunlar. Yalnız o şeylərdən danışardı ki, camaata faydası dəysin. Deyərdi ki, sözümü eşidənlər başqalarına da çatdırsınlar. Tapşırardı ki, öz ehtiyacını mənə söyləmək imkanı olmayanların sözünü mənə çatdırın. Çünki hər kim sözünü deyə bilməyənlərin sözünü hökmdara (və ya ixtiyar sahibinə) çatdırsa, qiyamət günündə Allah onun qədəmlərini möhkəm edər. Adamlar o həzrəti ziyarət edər, hüzurundan razı halda və savad əldə etmiş şəkildə çıxardılar”.

Hüseyn (ə) Imam Əlidən (ə) soruşdu ki, Peyğəmbərin evdən kənardakı davranışı barədə Ona danışsın. Həzrət buyurdu:
“Peyğəmbər ehtiyac olmadan danışmazdı. Insanlar arasında ülfət və mehribanlıq yaradar, düşmənçilik yaranmasına imkan verməzdi. Hər bir qövmün (qəbilənin) başçısına hörmət göstərər, onu həmin qövmün başçısı vəzifəsində saxlayardı. Camaatı fitnələrdən uzaqlaşdırar, ətrafdakı insanlarla pis davranmalarına imkan verməzdi. Səhabələrin vəziyyəti ilə yaxından maraqlanar, cəmiyyətdə baş verən hadisələr barədə camaatın fikrini soruşardı. Yaxşı əməlləri tərifləyər, pis işləri pisləyər və tənqid edərdi. Hər işdə mötədil (mülayim) davranar, ixtilafdan, qarşıdurmadan qaçardı. Özü qəflətdə olmazdı ki, başqaları da Ona baxıb qəflətdə qalmasınlar və tənbəlliyə düçar olmasınlar. Hər bir hala uyğun çıxış yolu Ona məlum idi. Haqqı nə əskildər, nə də artırardı. Insanların ən yaxşıları Ona daha yaxın idilər. Camaata daha yaxşı nəsihət verə bilən adamlara üstünlük verərdi. Başqalarını özünə tay və bərabər tutanlara, ətrafdakılara daha çox yardım göstərənlərə öz yanında daha yüksək məqam verərdi”.

Sonra Imam Hüseyn (ə) atasından xaşih etdi ki, Peyğəmbərin məclisləri barədə Ona danışsın. Imam Əli (ə) buyurdu:
“Allahın Rəsulu yalnız uca Allahın adını zikr edərək qalxıb-oturardı. Məclislərdə özü üçün xüsusi yer ayırmazdı