(yəni özünün başqalarından üstünlüyünü göstərmək üçün məclisin başında və ya xüsusi bir yerdə oturmazdı), insanlara da bunu qadağan etmişdi. Bir məclisə daxil olanda boş yer tapıb oturardı, başqalarına da bunu tapşırardı. Məclis əhlindən hər kəsə layiq olduğu qədər diqqət göstərərdi. Imkan yaratmazdı ki, bir kəs Onun başqasına daha çox ehtiram göstərdiyini düşünsün. Onunla oturmuş halda və ya ayaq üstə söhbət edən adama səbrlə o vaxta kimi qulaq asardı ki, sözünü bitirib sağollaşsın. Ehtiyacını bildirən adamın ya xahişini yerinə yetirər, ya da mülayim bir sözlə onu yola salardı. Gözəl əxlaqına görə camaat Onunla rahat söhbət edə bilirdi. O, insanlar üçün mehriban ata kimi idi. Hamı hüquq baxımından Onun gözündə eyni idi. Onun məclislərində helm (mülayimlik), həya, səbr və əmanət hökm sürürdü. Bu məclislərdə heç kim səsini yüksəltməz, heç kimin haqqı tapdalanmaz, heç kəsin eybinin üstü açılmazdı. Burada hamı ədalətə riayət edər, təqvaya görə üstün sayılar, təvazökar davranardı. Bu məclislərdə hamı böyüklərə ehtiram göstərər, kiçiklərə mərhəmətli davranar, ehtiyaclıları özündən irəli bilər, qəriblərə yardım göstərərdi”.

Imam Hüseyn (ə) Peyğəmbərin öz məclis dostları ilə rəftarı barədə soruşdu. Həzrət Əli (ə) cavab verdi:
“Allah Rəsulu həmişə xoş sima göstərər, başqalarının hərəkətini yaxşılığa yozardı, xasiyyəti mülayim idi, kobudluq etməzdi. Qara-qışqırığı sevməz, söyüş söyməz, eyib tutmağı xoşlamaz, yaltaqlıq etməzdi. Bəyənmədiyi hallara bəzən göz yumardı. Amma heç kimi məyus qoymaz, ümidləri qırmazdı. Üç şeydən uzaq durardı: höcətkənlik, çox danışmaq və bihudə işlərə baş qarışdırmaq. Camaatla rəftarında da üç xüsusiyyətdən uzaq qaçardı: insanları danlamaz, onların eyibləri və gizli işləri ilə maraqlanmaz, savab qazanmaq ümidi olmayan hallarda danışmazdı. O danışanda məclis əhli elə sakit durardı ki, sanki başlarında quş yuva qurub. Yalnız O sözünü bitirəndən sonra camaat danışardı. Onun hüzurunda birinci danışmaq üçün mübahisə etməzdilər, danışan adam sözünü