ü bitirənə kimi hamı sakit durub dinləyərdi. Insanlar Onun hüzurunda danışmağı ən üstün danışıq hesab edərdilər. Hamının güldüyü sözlərə Peyğəmbər də gülər, hamının təəccübləndiyi işlərə O da təəccüblənərdi. Qərib insanlarla səbrli davranar, kobud və yersiz sözlərə dözərdi. O həzrəti narahat etməsin deyə, səhabələr qərib bir adamı kənara itələyəndə narahat olar və buyurardı: “Möhtac adamla rastlaşanda ehtiyacını həll edin”. Imkan yaratmazdı ki, etdiyi yaxşılığa görə Onu tərifləsinlər. Bir adam danışıqda həddi keçməyincə, sözünü kəsməzdi. Bu halda sözünü kəsmək üçün ya ona susmağı buyurar, ya da söhbətin bitdiyini bildirmək üçün özü ayağa qalxardı”.

Daha sonra Imam Hüseyn (ə) atasından soruşdu ki, Peyğəmbərin sükutu (susması) necə idi? Imam Əli (ə) cavab verdi:
“Allah Rəsulunun sükutu dörd xüsusiyyətə malik idi: təqdir (hər şeyin yerini və miqdarını bilmək), təfəkkür, helm (mülayimlik) və həzər (çəkindirmək). Təqdir özünü bunda göstərirdi ki, o həzrət öz baxışlarını məclis əhlinin hər birinə bərabər şəkildə paylayar (yəni hamıya eyni baxar), hamının sözünü bərabər şəkildə dinləyərdi. Onun təfəkkürü (düşüncəsi) fani olan dünya və baqi olan axirət haqqında idi. Helm və səbr Onun əxlaqında birləşmişdi. (Özünə aid olan) heç nə Onu qəzəbləndirməz və özündən çıxarmazdı. Peyğəmbərin çəkindirməyi (həzər) isə dörd məsələdə özünü göstərirdi: yaxşı işləri yerinə yetirmək (başqaları da Ona təqlid etsinlər deyə); pis işlərdən uzaq olmaq (başqaları da bundan çəkinsinlər deyə); ümmətin islah olması məqsədilə çalışmaq; dünya və axirət faydasını özündə əhatə edən işləri həyata keçirmək”.
(Hədis Şeyx Rəziyyəddin Təbrisinin “Məkarimül-əxlaq”