Həyat qəribədir. Amma onun qəribəliklərini biz başa düşmürük. Bəzən əlimizdəki xoşbəxtliyi görmürük onun dəyərini isə itirəndən sonra bilirik. Amma artıq gec olur. Ayan maqazində satıcı işləyirdi. Bir gün maqazinə gələn cavan bir oğlan yolu azdığını soylədi. — Mən buradan necə cıxa bilərəm? — Siz hara getmək istəyirsiniz? … — Mən dənizə getmək istəyirdim amma yolumu azdım. — Bu dongəni kecin duz gedin yolun sağ tərəfində bazar yazılıb oradan sola donun. — Cox sağ olun xanım cox minnətdaram. Adım Nihatdır. Bəs sizin? -" Sağ olun" deyə Ayan cavab verir. Adının gizli qalmasını istəyən qız ona adını demək istəyirdi amma nədənsə demədi. Səhəri gun isə gələndə yenə o oğlan dukanın qarşısında durmuşdu. Əlində olan bir dəstə qırmızı gul ilə. Qız onu gorəcək ozunu itirdi amma nə deyəcəyini bilmədi. " Mən sizə oz minnətdarlığımı bildirmək istəyirəm. Xahiş edirəm bunu mənə cox bilməyin." Bəli onların tanışlığı belə başladı. Ayan ozunu yuxuda hiss edirdi. Ona elə gəlirdi ki, o yuxu gorur. Axı ola bilməz mən necədə xoşbəxtəm. O uşaq vaxtı ana və atasını itirmişdi ozu də nənəsi ilə yaşayırdı. Ehtiyac uzundən işləyirdi. Amma Nihat cox varlı, adlı sanlı bir ailənin oğlu idi. Nihat ilk dəfə idi ki, ozunu belə xoşbəxt hiss edirdi. Sanki həyatın mənasını Ayanda gorurdu. Hər gun səhər gul dəstəsi ilə Ayanı qarşılayırdı. Və nəhayət o ozunu toplayıb Ayana onu sevdiyini dedi. Beləliklə də onlar ailə həyatı qurdular. Hər şey nağıl kimi idi. Onların hər gunu sevinclə kecirdi. Gunlərin birində Ayanın aldığı xəbər onu cox sarsıdır. Ayan hec vaxt ana olmayacaq. Bunun carəsi yox idi. Ayan hər gunu uzuntu icində kecirirdi. Amma nə etməli olacağa carə yoxdur. Buna baxmayaraq Nihat hər gun ona deyirdi: "Ayan mən səni sevirəm əsas budur. Qismət bu imiş. Allah nə qoyubsa o da olacaq. Hec urəyini sıxma o qədər ana sevgisindən məhrum uşaqlar var. Sən oz analıq sevgini onlardan birinə verərsən." Beləcə illər kecdi. Nihat iş ucun başqa olkəyə yollanmalı idi. Onlar dəniz kənarında gəzirdilər. Ayanın