k belə istəmişdi. Amma yalnız və yalnız umidi onu yaşamağa vadar edirdi. Qapı döyüldü. Səhər tezdən Ayan qalxıb qapını acdı. Bu onun rəfiqəsi idi. -Niyə gəlmisən yenə onun başqasını sevdiyini deməyə?! -Ayan məni dinləməlisən! Məni dinləməsən də hec olmasa bu zərfi oxu. Ayan zərfi alıb oxumağa başladı. "Salam mənim əzizim Ayan. Təəccublənmə bu mənəm Nihat. Bağışla məni. Mən səni bu 3 ayda cox hirsləndirdim. Sənin xətrinə dəydim. Mən istəmirdim
sən mənim necə əzab cəkdiyimi gorub uzuləsən. Mənim axırıncı muayinəm pis cıxdı. Mənim başımda ki ağrıları xatırlayırsan? Onlar məndə xərcəng xəstəliyinin əlaməti imiş. Məni bağışla sevgilim. Mən sənin uzulməni istəmirdim amma mən sağalacağıma umid edirdim. Bu gun oktyabr ayının 5-dir. Yəqin ki, sən bu məktubu oxuyanda mən artıq həyatda olmayacağam. Amma hər halda zərfin icindəki acarları gotur. O həmin o ağ evin acarlarıdır. Orada restoran acarsan. Bir də yadından cıxmasın ki, sən yaşamalısan. Mən səninlə olacağam. Əlvida mələyim." Məktubu oxuyacaq Ayan sanki yuxudan ayıldı. Ola bilməz deyə qışqırmağa başladı. Ayan rəfiqəsinin bu sozlərinə inanmayaraq mən Nihatın yanına gedirəm dedi. Rəfiqəsi isə cavabında Ayan, o artıq həyatda yoxdur, onun ailəsinə də xəbər ver!!! Beləcə illər kecdi. İndi dəniz kənarındakı, ağ evdə tamam başqa bir sevinc var.Bu gun Ayan uşaq evindən goturduyu oğlu Nihatın ad gununu qeyd edir. Tez-tez dənizə tərəf gedib oz ozunə nəsə danışır və sanki o başını kiminsə ciyninə qoyur. Bilmək olmaz dunya qəribədir. Bəlkə də o Nihatla