yanımda xoşbəxt deyilsən?“ Kəpənək“yox“ deyir və səbəbini belə izah edir:
“Əksinə, səninlə çox xoşbəxtəm.
Ancaq biz kəpənəklərin ömrü üç
gündür, mən də ömrümü
tamamladım“. Bu sözlər qara xəbər
kimi çobanyastığını çox məyus edir. Kəpənəyin gücü isə tükənirdi, artıq
xeyli halsızlaşmışdı. Son dəfə gücünü
toplayıb çobanyastığına: “Səni
sevirəm“, - deyir. Gül yerindəcə
donub qalır. Axı bu, onun da çoxdan
etiraf etmək istədiyi həqiqət idi. Sadəcə: “Mən də...“, - deyə bilir
kəpənəyin arxasınca. Sonra
gözyaşlarını saxlaya bilmir: “Kaş ki
onun da məni sevdiyini bilsəydim, kaş
ki onu sevdiyimi söyləyə bilsəydim...“
Baş verənlər çobanyastığına çox pis təsir edir. Bir müddət sonra
saralmağa başlayır, yarpaqları
tökülür. Solan ləçəkləri düşməyə
başladıqca, içindən “məni sevirmiş“
sözlərini təkrarlayır...
...O gündən bəri aşiqlər sevildiklərinə əmin olmaq üçün çobanyastığının
ləçəklərini bir-bir qoparırlar: Sevir,
sevmir... Sevir, sevmir...