açıq
eynəsiylə təklif eləmir,
ondan limon almaları
üçün gəlib-gedənlərə
yalvarır. Bu on il limon satan qadını tədricən
dilənçiyə çevirdi...
İndi yarılimonsatan,
yarıdilənçi Səltənətlə
müxbir, jurnalist kimi
deyil, onillik alıcısı, onun halına yanan qadın kimi
elədiyim söhbəti sizə
təqdim eləyirəm. Yaşı
əllini təzə haqlayıb. Amma
üzdən yetmiş yaşı varmış
kimi görünür. Əslində o danışdıqlarını kim
yaşasa, hələ ölmədiyinə
təəccüblənərdik...
“Qayınanam şorabanı
zibil vedrəsinə töküb,
dedi: get, ordan götür ye!”
- Səltənət xanım,
haralısınız?
- (Diksinir və cənub
ləhcəsində cavab verir)
Bıy, xanım nəydi sən allah? Astaralıyam, qıza.
- Sizə bir sual versəm,
xətrinizə dəyməz?
- Niyə dəyir ki?! Neçə ildi
buradan keçənlərdən elə
şeylər eşitmişəm ki! İndi sənin kimi nərmənazik
qızın sözü xətrimə
dəyəcək?
- Siz niyə limon
satırsınız?
- Qıza, bə neyniyim? - Nə bilim. Heç nə
eləməyin. Niyə uşaqlarınız
sizi dolandırmır?
- Üç dənə qızım var.
Hamısı Astarada ərdədi.
Qayınana, qayınata yanındadı. Gedim,
hansının yerini soyuq
eləyim? Ərinin-zadının
yanında niyə gözükölgəli
olsunlar? Elə limonumu
satıram da... - Səltənət xanım, lap
əvvəldən hər şeyi danışa
bilərsiniz?
- Nə təhər yəni, lap
əvvəldən?
- Deyirəm yəni, lap cavanlıqdan bu yana
həyatınızı nağıl
eləyərsiniz?
- Eləyərəm, e, amma sənin
nəyinə lazımdı mənim
həyatım? (doluxsunur) Mənim həyatım kimin
nəyinə lazımdı?
- Nə bilim. Mənə
maraqlıdı. Necə oldu ki,
bax əlinizə səbət alıb,
paytaxtda limon satmalı oldunuz?
Əlindən buraxmadığı üç
limonla yanandakı səbətin
yanına çökür. Gözü hələ
də gəlib-keçənlərdədi. Hər
yoldan ötən adama potensial alıcı kimi baxır.
Amma söhbətdən də
qalmır:
- 17-18 yaşım olanda elə
Astaradan Qasım adlı bir
oğlana ərə getdim. Zirək qız idim. Başıma dörd
qatlanmış əski qoyub, əlli
kiloluq un, lobya kisələrini
elə rahat daşıyırdım,
deyərdin kişi xeylağıyam.
Amma nolsun? Ərimin ailəsinin gözündə mənim
zirəkliyim heç nə idi. Mən
hələ